ได้ยินวาจาของจูลู่ฉี กู่มี่เพียงพ่นลมออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ พาลให้บรรยากาศโดยรอบคล้ายเย็นลงทันตาเห็น “ข้ากู่มี่เปิดเผยจริงใจ ยังรังเกียจการกระทำลับๆล่อๆเช่นนั้นเป็นที่สุด!”
“ขอผู้เฒ่ากู่อย่าได้มีโมโหไป…ลู่ฉีเสียมารยาทเพราะมิรู้จักท่าน!”
เมิ่งฉิงเร่งกล่าวแก้สถานการณ์ออกมาทันที แม้มันจะไม่ได้หวาดกลัวกู่มี่ แต่มันต้องกลัวมหาอำนาจที่หนุนหลังกู่มี่อย่างตำหนักเมฆาคราม!
“ผู้เฒ่ากู่ แขกจากแดนไกลเช่นท่านมาเยือนพวกเราทั้งที ปกติข้าสมควรต้อนรับท่านอย่างดี…อย่างไรก็ตามช่วงนี้ข้ามิอาจออกไปที่ใดได้ชั่วคราว ผู้เฒ่ากู่สมควรรู้ดีว่าแดนลับเซียนของพวกเราพึ่งเปิดไปเมื่อ 3 วันที่แล้ว…หากท่านคิดเห็นคนเช่นนั้นต้องรออีก 3 เดือนแดนลับเซียนของพวกเราถึงจะปิดตัว และระหว่างนั้นพวกเราเองก็ต้องอยู่ที่นี่…คงมิอาจดูแลท่านให้เหมาะสมได้”
เมิ่งฉิงกล่าวออกมาอีกครั้ง
“มิต้องรับรองต้อนรับอันใดข้าหรอก เพียงให้ข้าเฝ้ารอเห็นหน้าหลิงเทียนสักครั้งก็พอ”
กู่มี่วางแผนอยู่ที่นี่กับเมิ่งฉิงและคนอื่นๆ
“เจ้า…”
ได้ยินวาจาของกู่มี่ สีหน้าจูลู่ฉีมืดคล้ำลงทันใด มันคิดกล่าวอะไรออกมาทว่าจำต้องหยุดลงเพราะเมิ่งฉิงส่งสายตามาเสียก่อน
