อนิจจาด้วยพลังฝีมือของคนเบื้องหน้าอีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องร่วมมือกับพวกมันสักนิด…
“พวกเจ้าเจออะไรงั้นรึ?”
เมื่อเหาะมาถึงเบื้องหน้าทั้งคู่ ต้วนหลิงเทียนก็หรี่ตามอง จี้ถามพวกมันออกมาทันที
“ไม่ / ไม่เจอ!”
เมื่อได้ยินคำถามทั้งสายตามองจี้ของต้วนหลิงเทียน พวกมันทั้งคู่ก็แลดูลุกลี้ลุกลนผิดปกติ แต่ก็ยังอุตส่ากล่าวตอบปฏิเสธออกมาได้อย่างพร้อมเพรียง…
ล้อกันเล่นหรือไร?
หากให้หลิงเทียนรู้ว่าพวกมันพบเจออะไรมา น้ำแกงสักถ้วยยังจะเหลือให้พวกมันซดดื่มอีกหรือ?
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้แปลกใจอะไรกับคำตอบของทั้งคู่ ทั้งยังไม่ได้เผยสีหน้าโกรธเคืองอะไร เพียงส่งยิ้มกลับไปบางๆกล่าวออกเสียงเรียบ “ถ้างั้นข้าส่งพวกเจ้าออกไปข้างนอกเลยแล้วกัน…”
ตอนแรกพอพวกมันเห็นต้วนหลิงเทียนยิ้ม ก็คิดว่าจบเรื่องแล้ว
อย่างไรก็ตามพวกมันไม่ทันได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก พวกมันก็ได้ยินต้วนหลิงเทียนพูดขึ้นมาอีกครั้ง และนั่นทำให้สีหน้าของพวกมันซีดเขียวลงทันใด!
ส่งออกไปข้างนอกหรือ?
ความหมายในวาจาของต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่า…ฆ่าพวกมันทิ้ง และส่งพวกมันออกไปจากแดนลับเซียน!!
ถ้าพวกมันถูกส่งออกไป…นั่นหมายความว่าพวกมันหมดโอกาสได้รับสิ่งดีๆในแดนลับเซียนทั้งหมด! โดยเฉพาะมรดกเวทย์พลัง! พวกมันก็คงไร้วาสนาได้รับอีกต่อไป!!
“เอ่อ หลิงเทียนพอดีพวกเราจำผิดน่ะ…พวกเราพึ่งเจออะไรบางอย่าง”
