“อ่าว ไม่ใช่เจ้าก็พูดเองหรือว่าข้ามีอาจารย์อยู่ภูมิภาคเบื้องบน…หรือเจ้าคิดว่าพลังฝีมือของอาจารย์ข้าจะอ่อนด้อยกว่าจ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับ?”
ต้วนหลิงเทียนถาม
ได้ยินคำต้วนหลิงเทียน หวางเฟยเซวียนก็ไม่รู้จะแย้งยังไงต่อ ถึงแม้นางไม่รู้ว่าอาจารย์ของต้วนหลิงเทียนจะร้ายกาจเพียงใด …แต่นางก็รู้ดีว่าผู้ที่สามารถเพาะสร้างศิษย์อัจฉริยะเช่นนี้ออกมาถึง 2 ย่อมไม่ธรรมดา!
อย่างน้อยๆในแง่ของการสอนสั่งก็เหนือกว่าจ้าวตำหนักฟ้าลี้ลับ!
“เอาล่ะๆ ไม่กล่าวแล้ว ไปรวมตัวกับคนอื่นๆที่ยอดเขาเถอะ”
หลังจากนึกถึงเรื่องสำคัญได้ หวางเฟยเซวียนก็ตัดบททันที
“ไปสิ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ก่อนที่จะมุ่งหน้าขึ้นเขาไปพร้อมหวางเฟยเซวียน
เมื่อมาถึงยอดเขาต้วนหลิงเทียนก็รู้ว่าเขากับหวางเฟยเซวียนมาค่อนข้างสาย เพราะอีก 8 คนที่เหลือมาถึงก่อนแล้ว
“หลิงเทียน!”
จ้าวจี้เป็น 1 ใน 8 คนดังกล่าว พอมันเห็นต้วนหลิงเทียน สายตามันก็ไปตกที่ร่างต้วนหลิงเทียนทันที แววตายังเย็นชาหนาวยะเยือกเสียดกระดูก คล้ายเกลียดชังถึงขั้นจะกลืนกินเลือดเนื้อต้วนหลิงเทียนให้ได้
ต้วนหลิงเทียนย่อมสัมผัสได้ถึงสายตาเกลียดชังดังกล่าว แต่เขาไม่แยแสอะไร
ไม่ว่าจะก่อนหน้าหรือตอนนี้เขาก็ไม่เห็นจ้าวจี้อยู่ในสายตา สำหรับเขามันก็มีปัญญาทำได้แค่มองเท่านั้น
