ไม่ใช่ว่าหากมันได้บ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดมารนี่ พลังฝึกปรือของมันจะก้าวหน้าอัศจรรย์หรือไร? ไม่ใช่ว่าจะก้าวข้ามหลิงเทียนก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้?
เพราะสุดท้ายแล้ว ฉีจิ้ง ก็ใช้เวลาแค่ปีเดียวบรรลุเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดจากเซียนขัดเกลาขั้นต้น! แล้วหากมันได้เคล็ดบำเพ็ญมารนั่นมาเล่า? มิใช่ว่าใช้แค่ปีเดียวก็สมควรบรรลุถึงเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดบ้างเหรอ?!
ในเรื่องนี้จ้าวจี้เต็มไปด้วยความมั่นใจนัก!
เมื่อเห็นประกายวูบวาบในแววตาจ้าวจี้ ไหนเลยจ้าวเติงจะไม่รู้ว่าบุตรชายคิดอะไรอยู่ “หากฉีจิ้งบ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดบำเพ็ญมารระดับสูงปกติ มิใช่อวิชชาชั่วร้าย ก็เป็นเรื่องดีที่เจ้าจะบ่มเพาะ…แต่หากเคล็ดบำเพ็ญมารที่ฉีจิ้งฝึกมิใช่อยู่ในวิถีทั่วไป แต่เป็นเดียรัจฉานวิชาที่สร้างหายนะเภทภัยให้ผู้คน ท่านจ้าวตำหนักย่อมไม่อนุญาตให้ผู้ใดฝึกปรือ!!”
จ้าวจี้พยักหน้า แต่ในใจลอบหวั่นไหว
‘แค่ข้าเข้มแข็งขึ้นก็พอแล้วมิใชรึไง จะเป็นอวิชชาชั่วร้ายสังเวยชีวิตผู้คนแล้วจะอย่างไร…พวกสวะต้อยต่ำนั่นถึงตายไปหมดโลกก็ช่างหัวมันปะไร! ยังนับเป็นเกียรติของพวกมันด้วยซ้ำที่ชีวิตสวะของพวกมันมีส่วนสนับสนุนให้ข้าจ้าวจี้แข็งแกร่ง!’
นี่คือความจริงจากส่วนลึกของใจจ้าวจี้ ตราบใดที่มีนสามารถยกระดับพลังฝึกปรือให้ตัวเองได้ มันไม่สนวิธีการและผลที่ตามมาทั้งหมด
“ท่านพ่อ แล้วตอนนี้ท่านจะทำเช่นไรต่อไป?”
