“ช้าก่อน!”
ต้วนหลิงเทียนที่เหินกลับมาจนถึงที่พัก พอเขากำลังจะเปิดประตูเข้าบ้านก็มีเสียงหนึ่งทักขึ้นมาเสียก่อน
ไม่ต้องหันกลับไปดู ต้วนหลิงเทียนก็รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร…หวางเฟยเซวียน!
“เจ้ามีอะไรเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองหวางเฟยเซวียนค่อยยิ้มถาม
หลังจากเกิดเรื่องก่อนหน้า ใจต้วนหลิงเทียนก็เห็นหวางเฟยเซวียนเป็นสหายคนหนึ่ง
ถึงแม้นางจะเป็นสตรี หากแต่ยังมีความรับผิดชอบและความกล้าหาญมากกว่าบุรุษบางคนเสียอีก
ตอนที่เผชิญหน้ากับจ้าวไป๋ฉวี่และจ้าวเฮยถูแม้นางจะรู้ดีว่าพลังฝีมืออ่อนด้อยกว่าอีกฝ่ายมาก แต่นางก็ไม่ครั่นคร้ามแม้แต่น้อย
โลกนี้ไม่ขาดคนรอแต่งหน้าเค้ก หากแต่ผู้ที่คอยส่งถ่านกลางหิมะนั้นหายากนัก!
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนกลับมามองทั้งส่งยิ้มให้เช่นนี้ หวางเฟยเซวียนถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันที
อีกทั้งนางยังสัมผัสได้ชัดว่าว่าสายตาที่ต้วนหลิงเทียนใช้มองนางนั้น ได้เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อนางไปแล้ว นับเป็นอะไรที่ทำให้นางดีใจนัก!
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก…แค่อยากถามว่าเจ้ารู้จักกับศิษย์พี่กู่ลี่มาก่อนงั้นหรือ?”
หวางเฟยเซวียนกล่าวถาม
“อ๋อ ข้าไม่รู้จักพี่กู่มาก่อนหรอก”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้าไปมา อันที่จริงเขาพึ่งรู้จักกับกู่ลี่วันนี้เท่านั้น เมื่อวานกระทั่งชื่อยังไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ…
แน่นอน่วานี่ไม่ใช่เพราะกู่ลี่ไม่มีชื่อเสียง แต่ต้วนหลิงเทียนไม่ได้สนใจเอง
