ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ ค่อยแสยะยิ้มเยาะ “ไอพวกคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องนับว่าไม่ใช่ตัวโง่งมจริงๆ”
“เฮอะ! ไม่ใช่ตัวโง่งมแล้วอย่างไร? ร้อยถี่มีหนึ่งห่าง หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง! ความลับย่อมมิมีในโลก!!”
กู่ลี่ยิ่มออกมา ค่อยมองต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มเกรงใจเล็กน้อย “น้องหลิงเทียนข่าวที่ข้าได้รับทราบจากเจ้านี้มีค่ามากนัก…เช่นนั้นข้าขอถามความเห็นเจ้าก่อน ข้าสามารถนำข่าวนี้ไปบอกต่อท่านพ่อเพื่อให้ท่านพ่อนำไปแจ้งจ้าวตำหนักได้หรือไม่?”
“เพราะหากเคล็ดบำเพ็ญมารที่ฉีจิ้งมันฝึก เป็นอวิชชาที่ใช้ทางลัดอย่างชั่วร้ายขัดต่อมโนธรรมในโลกหล้าจริงอย่างที่เจ้าว่า เช่นนั้นจะเป็นการดีเสียกว่าที่ตำหนักฟ้าลี้ลับของพวกเราจะไปชิงเคล็ดบำเพ็ญมารนั่นมาเสีย ดีกว่าปล่อยให้อวิชชาชั่วร้ายเล็ดรอดออกไปในใต้หล้า…และหากมันมิใช่เคล็ดบำเพ็ญมารชั่วร้ายอันใด ก็ถือเสียว่าตำหนักฟ้าลี้ลับเราได้ของขวัญชิ้นโต”
กล่าวถึงเรื่องนี้ กู่ลี่ก็มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจริงจัง
“พี่กู่ ก่อนที่ข้าจะตอบคำถามท่าน ข้าขอกล่าวถามอะไรเพิ่มเติมสักเรื่องได้หรือไม่?”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนก็ชักสีหน้าจริงจังแววตาไร้ความล้อเล่นมองถามกู่ลี่ทันที
“น้องหลิงว่ามาเถอะ”
เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนจริงจังขึงขัง กู่ลี่ก็จริงจังเช่นกัน
