ทว่าในห้วงเวลาอันมืดมิด กู่ลี่กลับปรากฏตัวออกมา ดั่งแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์!
ตราบใดที่กู่ลี่ยื่นมือเข้าช่วย หลิงเทียนต้องรอดพ้นหายนะวันนี้ไปได้แน่นอน!
เพราะมันก็คิดคิดว่าอีกฝ่ายมาช่วยหลิงเทียนแน่ๆ
อนิจจากู่ลี่กลับไม่รู้จักศิษย์น้องหลิงเทียนของมัน!
เมื่อไม่รู้จัก แล้วจะช่วยทำอะไร?
เช่นเดียวกันกับหวังพี ตอนที่กู่ลี่ปรากฏตัวออกมาขวาง หวางเฟยเซวียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก! เพราะคิดว่ากู่ลี่เป็นสหายของต้วนหลิงเทียนและคิดช่วยเหลือเป็นแน่ หาไม่แล้วจะเข้ามาขวางทำเพื่อ?!!
ทว่าพอนางได้ยินที่กู่ลี่กล่าวว่าไม่รู้จัก หน้านางก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสี
อย่างไรก็ตามพอนางเห็นว่าจนถึงตอนนี้สีหน้าของต้วนหลิงเทียนยังสงบไม่เปลี่ยนแปลง คล้ายไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอะไร ทำให้สีหน้าของนางพอได้ผ่อนคลายลงมาเล็กน้อย ‘จากสีหน้าของเจ้าทึ่มก็ไม่สมควรรู้จักกับกู่ลี่จริงๆ…เช่นนั้นความมั่นใจก่อนหน้า ก็มิได้มาจากกู่ลี่น่ะสิ’
‘หรือเจ้าทึ่มจะมีวิธีเอาชนะอริยะเซียนขั้นต้นทั้งๆที่มีด่านพลังฝึกปรือเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดจริงๆ…?’
นึกถึงจุดนี้หวางเฟยเซวียนยังรู้สึกเหลือเชื่อไปหน่อย หากแต่ในใจก็ลอบคาดหวัง
นางมองจ้องไปที่ต้วนหลิงเทียนไม่วางตา ดวงตาคู่งามปานสารทฤดูกระพริบด้วยความคาดหวัง ‘ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ได้แค่คุยโวนะ เจ้าทึ่ม’
“ศิษย์พี่ใหญ่มิรู้จักมันหรือ?”
