จ้าวเฮยถูมองกู่ลี่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่สีหน้าของมันจะกลายเป็นจริงจัง “ศิษย์พี่ใหญ่ หลิงเทียนผู้นี้ทั้งถือดีทั้งโอหังนัก! ไม่เพียงแต่ทำร้ายน้องชายข้า แต่ยังตบหน้าหยามเกียรติน้องชายข้าต่อหน้าผู้คน…วันนี้ตราบใดที่ศิษย์พี่กู่ลี่ปล่อยให้พวกเราสะสางเรื่องราว ตระกูลจ้าวของพวกเรานับว่าติดค้างท่านเรื่องหนึ่ง”
เผียะ!!
สิ้นเสียงกล่าวของข้าวเฮยถู พลันมีเสียงตบดังขึ้นถนัดถนี่ ไม่มีใครเห็นว่ากู่ลี่ลงมืออย่างไร แต่หน้าของจ้าวเฮยถูถึงกับสะบัด..ทั้งยังเริ่มแดงและปูดบวมขึ้นมาทันตาเห็น
“ศิษย์พี่กู่ลี่…ท่าน…ท่าน”
เมื่ออยู่ดีๆก็โดนตบอย่างไม่ทราบสาเหตุ จ้าวเฮยถูย่อมโกรธเป็นธรรมดา หากแต่มันไม่กล้าแสดงอารมณ์เช่นนั้นต่อหน้ากู่ลี่ จึงได้แต่มองกู่ลี่ด้วยใบหน้าเลื่อนลอยไม่เข้าใจ
“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงมากล่าวให้ข้าทำหรือไม่ทำอะไร แล้วเจ้าคิดจริงๆหรือ…ว่าอย่างเจ้าสามารถเป็นตัวแทนของสกุลจ้าวได้?”
กู่ลี่มองจ้าวเฮยถูที่หน้าเริ่มบวมขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน กล่าวถามเสียงเรียบ
คนอื่นๆรวมถึงต้วนหลิงเทียนถึงกับตะลึงหลังได้เห็นฉากนี้ ต่างไม่ทราบจริงๆว่ากู่ลี่กำลังคิดทำอะไรกันแน่
เห็นชัดว่าไม่ได้รู้จักต้วนหลิงเทียน แต่ไฉนไปตบจ้าวเฮยถูเล่า?
สีหน้าของจ้าวเฮยถูเองก็มืดลงทั้งยังเผยความขื่นขมออกมา อีกฝ่ายปากบอกไม่รู้จักหลิงเทียนแท้ๆ แต่กลับกล่าววาจาออกมาเช่นนี้ กระทั่งตบหน้ามัน!
