เห็นได้ชัดว่าคิดปกป้องต้วนหลิงเทียน!
“กู่ลี่ อย่าให้มันมากเกินไป!”
จ้าวจี้เองตอนนี้ก็หน้าอัปลักษณ์ปั้นยากนัก มองกล่าวกับกู่ลี่ตาขวาง
ถึงแม้พลังฝีมือของมันจะห่างชั้นกับกู่ลี่ แต่มันก็ไม่กลัวอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ เพราะภูมิหลังของมันเหนือกว่า
อย่างไรก็ตามแม้มันจะคำรามออกไปด้วยโทสะก็เท่านั้น กู่ลี่ทำคล้ายไม่ได้ยินมันเลย
พริบตานี้จ้าวจี้อดไม่ได้ที่จะมีโมโหถึงขีดสุด แววตายังคล้ายจะพ่นไฟออกมาได้!
“ศิษย์พี่กู่ลี่ มิใช่ท่านพึ่งกล่าวว่าท่านมิรู้จักหลิงเทียนหรือไร?”
ต่างจากจ้าวจี้ที่ไม่กลัว จ้าวไป๋ฉวี่มองถามกู่ลี่ด้วยใบหน้าสับสนทั้งขื่นขม
ทันทีที่จ้าวไป๋ฉวี่ถามจบคำ รวมถึงต้วนหลิงเทียน สายตาของทุกคนก็หันไปมองกู่ลี่ทันที
ทั้งหมดค่อนข้างสงสัยในเรื่องนี้ไม่น้อย ด้วยไม่ทราบว่ากู่ลี่ที่ไม่รู้จักต้วนหลิงเทียน แล้วไฉนต้องมาปกป้องกันแบบนี้?
“แล้วผู้ใดเป็นคนกำหนดว่าหากข้ามิรู้จักเขา แล้วข้าจะช่วยเขามิได้?”
กู่ลี่เหลือบมองจ้าวไป๋ฉวี่ด้วยสายตาเฉยเมย มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้น “อะไร? เจ้าข้องใจหรือ?”
จ้าวไป๋ฉวี่ได้ยินก็ไม่คิดกล่าวใดออกมาอีก
ข้องใจ?
มันย่อมข้องใจเป็นธรรมดา!!
แต่มันพูดออกมาได้เหรอ?
มันไม่ใช่จ้าวจี้ อาวุโสผู้พิทักษ์กับรองจ้าวตำหนักจ้าวไม่มีทางออกหน้าทำอะไรเพื่อมันแน่…หากกู่ลี่ลงมือทำร้ายพวกมัน
กระทั่งหากพวกมันตกตายไป มิแคล้วต้องตายเปล่า!
