ถึงแม้พวกมันจะยินดีสละชีวิตเพื่อคนที่ชุบเลี้ยงมันมาอย่างบิดาของจ้าวจี้ แต่พวกมันก็ไม่ยินดีที่จะต้องมาตายเปล่าเพราะเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้…
“ศิษย์น้องหลิงเทียน! ยังไม่รีบขอบคุณศิษย์พี่กู่ลี่อีก!!”
ตอนนี้เองในหูของต้วนหลิงเทียนพลันมีเสียงของหวังพีดังขึ้น อีกฝ่ายกำลังเตือนเขา
ต้วนหลิงเทียนพอได้ยินก็ดึงสติกลับมา สุดท้ายก็ยกมือขึ้นประสานกล่าววาจา “ขอบคุณศิษย์พี่กู่ลี่”
“ฮ่าๆๆ”
ได้ยินเสียงของต้วนหลิงเทียน กู่ลี่พลันหันกลับมามองทันที ยังหัวเราะออกมาเสียงดัง “ศิษย์น้องหลิงเทียน ข้าได้ยินชื่อเสียงเรียงนามเจ้ามานาน แต่ไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อนเลย วันนี้พอได้ยินว่าพวกเจ้ามีแข่งขันชิงสิทธิ์เข้าแดนลับเซียนกัน เลยแวะมาดูสักครา”
“ตอนแรกข้ารู้แค่ว่าพรสวรรค์ทั้งศักยภาพของเจ้าเหนือกว่าข้า แต่ข้าก็ไม่ได้รู้อันใดเกี่ยวกับเจ้ามากนัก”
“คราวนี้พอมาพบเจ้าจริงๆ ค่อยรู้ว่านิสัยของเจ้าช่างถูกชะตาข้านัก!”
กล่าวถึงประโยคสุดท้าย กู่ลี่ยังเผยสีหน้าเสียดายออกมาราวกับจะกล่าวว่า ไฉนไม่พบกันให้เร็วกว่านี้ ออกมา…
“นับเป็นเกียรติของข้าจริงๆ”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มบางๆ
แม้กู่ลี่จะไม่ปรากฏตัวออกมา เขาเองก็ไม่ได้กลัวจ้าวไป๋ฉวี่กับจ้าวเฮยถูแต่อย่างไร
แต่กู่ลี่ไม่รู้เรื่องนี้
เช่นนั้นเขาจึงถือว่าติดค้างกู่ลี่ครั้งหนึ่ง
