สายตาจ้าวเฮยถูมองเพ่งไปยังหวังพีทันที เสียงกล่าวยังเข้มขึ้น
“พรสวรรค์ของศิษย์น้องหลิงเทียนเป็นเช่นไร ข้าคิดว่าพวกเจ้าสมควรได้ยินกันมาแล้ว…เท่าที่ข้าทราบ ตอนนี้กระทั่งท่านจ้าวตำหนักยังรู้เรื่องของศิษย์น้อง!”
คราวนี้หวังพีเลือกจะส่งเสียงกล่าวกับจ้าวไป๋ฉวี่และจ้าวเฮยถูตรงๆ คนอื่นจึงไม่ได้ยิน
ท่านจ้าวตำหนัก!
ทันทีที่หวังพีกล่าวคำนี้ออกมา สีหน้าของทั้งคู่พลันเปลี่ยนเป็นศพทันที!
พวกมันรู้ดีว่าหวังพีคิดจะสื่ออะไร!
ในเมื่อท่านจ้าวตำหนักรู้เรื่องต้วนหลิงเทียน เช่นนั้นอาจบังเกิดความสนใจคิดรับเป็นศิษย์ กระทั่งอาจเป็นศิษย์ปิดสำนัก!
“พวกเจ้าสมควรเป็นคนฉลาด หรือต้องให้ข้ากล่าวอย่างละเอียด?”
หวังพีกล่าวเสริม
จ้าวไป๋ฉวี่และจ้าวเฮยถูพอได้ยินดังนี้ก็หันหน้ามองสบตากัน ก่อนที่จะหันไปมองจ้าวจี้ที่อยู่ไม่ไกลและบอกว่าหวังพีกล่าวอะไรกับพวกมัน
“ท่านจ้าวตำหนัก?”
ได้ยินคำเล่าจากทั้งคู่ จ้าวจี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยหากแต่ไม่นานก็คลายลง เร่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พี่ไป๋ฉวี่พี่เฮยถู พวกท่านไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก! เพราะหวังพีมันรู้จักกับหลิงเทียนแต่แรกมันจึงพยายามกล่าวช่วยเหลือ”
“ส่วนเรื่องที่มันพูดจะจริงหรือไม่จริงก็นับเป็นเรื่องในวันหน้า แม้จ้าวตำหนักคิดรับมันเป็นศิษย์แต่ก็ต้องมิใช่วันนี้…หรือหลังมันเป็นศิษย์แล้ว ท่านจ้าวตำหนักจะย้อนมาเล่นงานพวกเราหรือ?”
