หวังพีส่งเสียงกล่าวบอกต้วนหลิงเทียน “ตอนแรกที่เจ้าตบมันยังกล่าวได้ว่าเพราะสั่งสอน…แต่คราวนี้เจ้ากลับตบหน้ามัน 2 ครั้งติดๆ ทำให้มันต้องอับอายต่อหน้าผู้คนจนยากที่จะทำให้มันเงยหน้ามองใครได้อีก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ…”
ที่หวังพีกล่าวออกมาแบบนี้ เพราะมันไม่รู้ว่าจ้าวจี้ได้ส่งคนไปตามอริยะเซียนจากตำหนักมาแก้แค้นต้วนหลิงเทียน…
“เขา…”
เมื่อเห็นว่าต้วนหลิงเทียนถึงกับตบหน้าจ้าวจี้เพิ่มอีก 2 ฉาด หวางเฟยเซวียนเองก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวขึ้นมา เพราะเมื่อหายโกรธนางก็นึกขึ้นได้ว่าอำนาจของจ้าวจี้น่ากลัวเพียงใด แผ่นหลังถึงกับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเพราะการลงมือของต้วนหลิงเทียนทันที
“เจ้ากลับตบหน้ามันถึง 2 ครั้งติด…เจ้าวู่วามเกินไปแล้ว”
หวางเฟยเซวียนส่งเสียงกล่าวถึงต้วนหลิงเทียน ในน้ำเสียงยังเป็นกังวลนัก “เจ้าทำเช่นนี้ จ้าวจี้มันต้องโมโหมากแน่…หลังจากนี้ในตำหนักฟ้าลี้ลับไม่มันก็เจ้าต้องตายกันไปข้าง!”
แม้หวางเฟยเซวียนจะรู้ว่าต้นเหตุที่ทำให้ต้วนหลิงเทียนตบจ้าวจี้คือตัวนางเอง แต่นางก็รู้สึกว่าต้วนหลิงเทียนวู่วามเกินไป
แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นเพราะนางกังวลแทนต้วนหลิงเทียน
“วู่วาม?”
ได้ยินวาจานี้ของหวางเฟยเซวียน ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะตอบอะไร
เชารู้ดีว่าภูมิหลังของจ้าวจี้ไม่ธรรมดา แต่ถ้าเขาต้องมาหวาดกลัวกับเรื่องนี้มันก็ไม่ใช่นิสัยของเขา ทำไมเขาต้องโอนอ่อนต่ออำนาจอยุติธรรม และทนรับการรังแกอะไรด้วย?
