ทั้ง 2 คนที่มันพามานั้นเป็นชายฉกรรจ์ หนึ่งมาในชุดขาวอีกหนึ่งดำ ยามลอยล่องกลางหาวเคียงข้างกัน เหมือนดั่งยมทูตขาวดำจากนรกไม่มีผิด!
“จ้าวไป๋ฉวี่ จ้าวเฮยถู!”
การปรากฏตัวของชายในชุดขาวดำดึงดูดความสนใจของผู้คนไม่น้อย และผู้ที่จดจำทั้งคู่ได้จนต้องโพล่งกล่าวออกมาทันทีก็คือหวังพี!
เห็นคนสองคนนี้มาถึง หวังพีอดไม่ได้ที่จะเร่งส่งเสียงไปหาต้วนหลิงเทียนอย่างเคร่งเครียด “ศิษย์น้องหลิงเทียนรีบขึ้นมาหาข้าเร็วเข้า!!”
น้ำเสียงหวังพีเต็มไปด้วยความร้อนใจ
ส่วนด้านต้วนหลิงเทียนเมื่อพบว่ามีคนมาก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะหวางเฟยเซวียนกล่าวเตือนเขาไว้แล้วก่อนหน้าว่าข้ารับใช้ของจ้าวจี้ไปพาพวกมา
พอได้ยินเสียงหวังพีต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดปฏิเสธความหวังดีแต่อย่างไร ร่างเขาลอยขึ้นฟ้าไปหาหวังพีทันที
“ศิษย์พี่ไป๋ฉวี่ ศิษย์พี่เฮยถู”
เมื่อชายทั้ง 2 ปรากฏตัวขึ้นมา จ้าวจี้ที่ถูกต้วนหลิงเทียนตบหน้า ในที่สุดก็กล้ากล่าวคำออกมาอีกครั้ง
และในขณะที่กล่าวร่างมันก็โดดลอยขึ้นมาหยุดข้างๆทั้งคู่ทันที
บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกมั่นคงปลอดภัยด้วยมีกำลังเสริมจากทั้งสอง จ้าวจี้จึงชี้นิ้วไปยังต้วนหลิงเทียน กล่าวออกเสียงเหี้ยมทันที “ศิษย์พี่ไป๋ฉวี่ ศิษย์พี่เฮยถู…เป็นมัน! ไม่เพียงแต่มันจะตบหน้าข้า แต่มันยังตบหน้าข้าถึง 3 ครั้งต่อหน้าผู้คน!!”
“มันตบหน้าข้าต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ไม่เพียงทำร้ายข้า แต่ยังเสมือนตบหน้าท่านพ่ออีกด้วย!”
