“นั่นสิ ไม่ว่าจะท่านผู้พิทักษ์หรือรองจ้าวตำหนักย่อมไม่อาจทนไหว ต่อให้ไม่คิดลงมือเองเพราะกลัวเสียหน้า แต่อาศัยศิษย์ใต้บัญชา หลิงเทียนก็ไม่ได้ผุดได้เกิดแล้ว…”
“จริง แม้ในตำหนักฟ้าลี้ลับรองจ้าวตำหนักกับอาวุโสผู้พิทักษ์ไม่อาจสังหารหลิงเทียนโจ่งแจ้ง…แต่ผู้ใดจะรับประกันว่าทั้งคู่จะมิอาจหาโอกาสได้…ไม่ว่าจะมากพรสวรรค์เพียงใด หากตายก่อนที่จะทันได้เติบโตก็เป็นแค่บุปผาที่เบ่งบานเพียงชั่วคราว…”
……
ศิษย์ตำหนักฟ้าลี้ลับเหล่านี้คิดว่าต้วนหลิงเทียนไม่ฉลาดเลยที่ลงมือทำร้ายจ้าวจี้แบบนี้
ต้วนหลิงเทียนย่อมได้ยินคำเหล่านี้เป็นธรรมดา แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
เพราะเขารู้ดี ตั้งแต่วินาทีที่เขามีเรื่องกับจ้าวจี้ ต่อให้เขาไม่ลงมืออะไร จ้าวจี้มันก็ไม่คิดเลิกรากับเขาอยู่แล้ว
เขามั่นใจในความสามารถมองคนของตัวเอง…
จ้าวจี้ผู้นี้มันชนชั้นถือดีเอาแต่ใจเป็นที่สุด เรื่องเล็กเพียงใดมันก็พร้อมทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ทุกเมื่อ
เช่นนั้นจนถึงตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดเสียใจที่ตบมันแม้แต่น้อย
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ทันใดนั้นเองมีเสียงลมกรรโชกพัดมาแต่ไกล ไม่นานก็ปรากฏร่าง 3 ร่างลอยล่องอยู่บนน่านฟ้ายอดเขาวังนภา
หนึ่งในนั้นคือคนที่ออกไปก่อนหน้านี้ และมันเป็น 1 ใน 2 ผู้ติดตามของจ้าวจี้
ดูเหมือนมันไปตาม ชาย 2 คนกลับมา!
