เกาเผิงที่ได้ยิน สองตาพลันเปล่งประกายขึ้นมามันหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความตื่นเต้นทันที “หลิงเทียน ข้าเข้าร่วมกลุ่มของพวกเจ้าด้วยคนสิ”
ได้ยินคำกล่าวขอตรงๆของเกาเผิง ต้วนหลิงเทียนรู้สึกลำบากใจขึ้นมาทันที
ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขามีความประทับใจอันดีให้เกาเผิง แต่การนำคนไปเพิ่มในแดนลับเซียนเกรงว่าจะไม่สะดวก แถมเขาเองก็ยังไม่ได้เห็นเกาเผิงเป็นสหาย
ในแดนลับเซียน อย่าว่าแต่เกาเผิงกับหวางเฟยเซวียนที่บรรลุเซียนขัดเกลาขั้นกลาง ให้บรรลุขั้นเชี่ยวชาญก็เสมือนตัวถ่วงเขาอยู่ดี
ที่เขาร่วมมือกับหวางเฟยเซวียนและหลิวเจี้ยนนั้น เพราะมีเหตุผล
หวางเฟยเซวียนจะมากจะน้อยก็นับได้ว่าเป็นเพื่อนเขาแล้ว
ส่วนหลิวเจี้ยนก็คือผู้ที่เขาจะตอบแทนบุญคุณ
“ศิษย์พี่เกาเผิง เรื่องนี้เห็นทีจะไม่สะดวก”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังลำบากใจ หวางเฟยเซวียนพลันมองกล่าวออกมาอย่างได้จังหวะ “พวกเรา 3 คนร่วมมือกัน ในแง่จำนวนก็นับว่ามากพอแล้ว…แถมไม่แน่ว่าพวกเราจะพบมรดกเวทย์พลังถึง 3 ที่ ศิษย์พี่เกาเผิงมากับพวกเราอาจจะเสียเปล่า”
“นอกจากนี้ด้วยพลังฝีมือของศิษย์พี่เกาเผิง แม้ไม่มีพวกเรา ท่านก็สมควรประสบความสำเร็จในแดนลับเซียนได้มิยาก…”
