ตอนแรกพอมันรู้ว่าขอเพียงมันมีสิทธิ์เข้าสู่แดนลับเซียนได้ มันจะได้รับความช่วยเหลือจากต้วนหลิงเทียน และการที่ต้วนหลิงเทียนให้ความช่วยเหลือมัน ย่อมไม่ยากเลยที่มันจะได้รับมรดกเวทย์พลังระดับสูง! มันจึงเร่งบ่มเพาะพลังอย่างหนัก!
อนิจจาแม้มันดิ้นรนไขว่คว้าเพียงใดแต่สุดท้ายก็ไร้พลังมากพอจะชิงสิทธิ์เข้าแดนลับเซียนมาได้ ดั่งฟ้าลิขิตให้มันไร้วาสนากับมรดกเวทย์พลังในแดนลับเซียน…
“ไถ่ถามโลกหล้า ใยฟ้าจึงได้ล้อเล่นกับชีวิตข้านัก…ส่งมอบขนมเปี๊ยะให้ข้า แต่พอข้าคิดหยิบกินกลับรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่มายา มิอาจลองลิ้มชิมรสอันใด…”
ตอนนี้ เริ่นเฟยอยู่ก็ได้แต่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ดังกล่าว
อย่างไรก็ตามเนื่องจากเริ่นเฟยเองก็ได้เตรียมใจรับความผิดหวังมาแล้วแต่แรก เพราะรับทราบถึงด่านพลังฝึกปรือของศิษย์รุ่นเยาว์ในวังนภา มันจึงไม่ได้จมอยู่ในห้วงอารมณซึมเศร้าดังกล่าวนานนัก เพียงแค่รู้สึกเสียดายเท่านั้น
เริ่นเฟยแหงนมองไปทางหลิวเจี้ยนที่ลอยกลางอากาศด้วยสายตาอิจฉา “จากสีหน้าท่าทีที่ยังคล้ายไหวอยู่ของหลิวเจี้ยน คงมิยากที่จะได้สิทธิ์เข้าแดนลับเซียน…น่าอิจฉายิ่งนัก พอคิดถึงเรื่องที่มันจะได้ติดสอยห้อยตามหลิงเทียนกับหวางเฟยเซวียนเข้าแดนลับเซียนด้วยกัน…มันสมควรเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มิน้อย”
พอนึกถึงเรื่องนี้ แววตาเริ่นเฟยก็อดไม่ได้ที่จะลุกโชนขึ้นมาด้วยเพลิงแห่งความความปรารถนา อิจฉานัก!
