ในขณะที่เริ่นเฟยกล่าวถึงจุดนี้ลมหายใจของมันเร่งร้อนขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจ “จะ…เจ้าพึ่งบอกว่า…ลี่เฟิงทะลวงถึงอริยะเซียนเมื่อหกเดือนก่อนงั้นหรือ?”
ขณะกล่าวประโยคนี้ น้ำเสียงของเริ่นเฟยก็สั่นเล็กน้อย
อายุไม่ถึง 40 ปี บรรลุขอบเขตพลังอริยะเซียน!
พรสวรรค์เช่นนี้ไม่เคยปรากฏที่ใดมาก่อน ยังทำให้มันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไร้พลังอำนาจ ความพ่ายแพ้ยังผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของใจ!
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ ว่าที่แท้เจ้ามีความสัมพันธ์อันใดกับลี่เฟิงกันแน่..ไฉนปราณแรกกำเนิดของพวกเจ้าถึงได้มีคุณสมบัติละม้ายคล้ายกันเช่นนี้?”
เริ่นเฟยอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามถึงเรื่องนี้ออกมา เพราะนี่เป็นเรื่องที่มันสงสัยที่สุด
“ให้กล่าวกันจริงๆจังๆเลย เขาก็คือศิษย์พี่ของข้าเอง…พวกเราเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์เดียวกันน่ะ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวส่งเสียงตอบ “อาจารย์ของพวกเราทั้งคู่คือยอดฝีมือที่มาจากภูมิภาคเบื้องบน หลายปีที่แล้วตอนที่ท่านอาจารย์ลงมายังภูมิภาคเบื้องล่างเพื่อปลีกวิเวกหมายใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายหลีกหนีความวุ่นวายบางประการ ท่านบังเอิญถูกชะตาข้ากับลี่เฟิงจนรับพวกเรามาเป็นศิษย์ พวกเราอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ เคล็ดวิชาบ่มเพาะพลังทั้งวิชายุทธ์ที่ร่ำเรียนก็วิชาเดียวกัน สุดท้ายไปๆมาๆกระทั่งเขตแดนที่พวกเราชำนาญ ก็ยังเป็นเขตแดนเดียวกัน…”
