ขณะกล่าว เสียงเกาผิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
ถึงแม้ในแง่พลังฝีมือ มันจะไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าจ้าวจี้เลยก็ตาม
ทว่าเนื่องจากภูมิหลังของจ้าวจี้ ทำให้ยามมันเจอจ้าวจี้ก็จำต้องก้มหัวลงให้ ไม่กล้าแม้แต่จะล่วงเกินอะไรจ้าวจี้!
“ขอบคุณเจ้าที่หวังดีเตือนข้า แต่ข้ารู้เรื่องพวกนี้ดี”
ต้วนหลิงเทียนตอบกลับ
“เจ้ารู้อยู่แล้ว?”
ได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน เกาเผิงอดไม่ได้ที่จะหน้ามึน ตอนแรกมันคิดว่าต้วนหลิงเทียนปฏิบัติกับจ้าวจี้เช่นนี้เพราะยังไม่รู้ฐานะอีกฝ่าย ทว่ามันไม่คิดเลยว่าที่แท้ต้วนหลิงเทียนจะรู้อยู่แล้ว!
‘รู้ความเป็นมาของจ้าวจี้แล้วแต่ยังมีทีท่าเช่นนี้ กระทั่งกล่าววาจาเช่นนั้นกับจ้าวจี้ได้…เขาอาศัยอันใดอยู่กันแน่ อย่าได้บอกข้าเชียวว่าเพราะมั่นใจในพรสวรรค์และพลังฝีมือของตัวถ่ายเดียว?’
คิดถึงจุดนี้เกาเผิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว
พรสวรรค์ของต้วนหลิงเทียนสูงล้ำมันยอมรับ…แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าจะแข็งข้อกับจ้าวจี้ได้!
