ทว่าด้วยการที่เขาใช้ออกด้วยปราณสุริยันแรกกำเนิด จึงทำให้สนามพลังเขตแดนของเขานี้เสมือนกลับกลายเป็นดวงตะวันร้อนแรงแผดแสงเจิดจ้า ไม่เพียงแต่จะห่อหุ้มร่างเขาเอาไว้เท่านั้น กระทั่งพี่น้องสกุลลั่วที่อยู่ไม่ไกลเกินระยะยังถูกปกคลุมไปด้วย!!
จังหวะนี้ทุกผู้คนในลานศิลาไม่เว้นแม้แต่หวังพีก็ถูกม่านแสงทองเจิดจ้าบดบังทัศนวิสัย ไม่อาจแลเห็นสิ่งใดที่อยู่ด้านในสนามพลังของต้วนหลิงเทียนได้เลย!
“แสงนี่มันอันใดกัน!?”
“ดูเหมือนว่า…นี่คือเขตแดน?”
“นี่มันเขตแดนพิสดารอันใดกันแน่ ไฉนมิอาจแลเห็นสิ่งใดด้านในได้เลยเล่า!?”
……
เหล่าศิษย์ตำหนักฟ้าลี้ลับหลายคนที่ยกมือขึ้นบดบังแสงสีทองสว่างจ้ากล่าวออกมาด้วยสงสัย สองตาของพวกมันทุกคนตอนนี้หยีลงแทบปิด! ต่างบังเกิดความอยากรู้อยากเห็นนักว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พวกมันก็ไม่อาจทำอะไรได้เลย
“นี่คือเขตแดนของเจ้าทึ่มหรือ?”
หวางเฟยเซวียนเองก็ประหลาดใจไม่น้อย “นี่มันเขตแดนผีสางอันใดกัน?”
แม้ไม่ใช่แค่วันสองวันที่หวางเฟยเซวียนรู้จักต้วนหลิงเทียน ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นต้วนหลิงเทียนควบรวมปราณใช้เขตแดนออกมา
“นี่มัน…”
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลิวเจี้ยนกับเริ่นเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆกันท่ามกลางผู้คน พลันหันมามองหน้าสบตากันทันใด และต่างแลเห็นถึงแววตาตกใจเหลือเชื่อของอีกฝ่าย
“เขตแดนนี่…ไฉนเหมือนกับเขตแดนของลี่เฟิงได้เล่า?”
