หลังจากที่รับประทานโอสถเซียนรักษาตัวทั้งใช้มือลูบจับฟันฟางที่หักหลอ ลั่วเหอก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ามืดดำ รอยเท้ายังคงประทับอยู่ที่หน้า สายตาที่มองต้วนหลิงเทียนดุร้ายอาฆาตปานจะยิงลำแสงความร้อนออกมาฆ่าคน…
ตอนนี้มันยังจะพูดอะไรได้…คนแพ้ไม่มีสิทธิ์พูด!
“หลิงเทียน!’”
ตอนนี้เองลั่วชานพลันกล่าวออกมา และเมื่อมันดึงความสนใจจากผู้คนได้สำเร็จ มันก็มองหลิงเทียนกล่าวออกเสียงเย็น “ก่อนอื่นข้าต้องขอแสดงความยินดีกับเจ้า ที่หลังจากเข้าใช้สระวิญญาณแล้วสามารถทะลวงถึงเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดได้สำเร็จ…ด้วยพลังฝึกปรือเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดนั่น ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่ข้ากับน้องชายจะไม่ใช่คู่มือของเจ้า ทว่า…”
“ทว่าหากข้ายอมรับการประลองโดยให้พวกเจ้าทั้งคู่ร่วมมือกันและเอาชนะพวกเจ้าได้ พวกเจ้าถึงจะยอมแพ้ข้างั้นสินะ?”
ก่อนที่ลั่วชานจะกล่าวจบคำ เป็นต้วนหลิงเทียนที่กล่าวแทรกออกมาเสียก่อน
และทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าววาจาประโยคนี้ออกมา ทุกสายตาในลานศิลาพลันหันไปจับจ้องมองลั่วชานทันที เพราะหากลั่วชานคิดจะกล่าวดังที่ต้วนหลิงเทียนว่าออกมาจริงๆล่ะก็ นับว่าลั่วชานผู้นี้จะไร้ยางอายไปหน่อยแล้ว!!
ในวังนภาของตำหนักฟ้าลี้ลับ ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าพี่น้องสกุลลั่ว สามารถเอาชนะเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดที่พึ่งทะลวงผ่านได้หลายต่อหลายคน?
