ลั่วชานถึงกับขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม ด้วยไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนกลับล่วงรู้ว่ามันจะพูดอะไร อย่างไรก็ตามตอนนี้มันไร้หนทางเลือกอื่น จึงพยักหน้ากล่าวตอบไป “มิผิด! แน่นอนว่าหากเจ้าหวาดกลัวมิกล้ายอมรับคำท้าทายของพวกเรา เจ้าก็สามารถปฏิเสธได้และคงมิมีใครกล่าวว่าอะไรเจ้าได้ เพราะอย่างไรเสียเจ้าก็แข็งแกร่งกว่าพวกเราพี่น้องจริงๆ”
ไม่มีใครคิดคาด ว่าลั่วชานจะยังคงกล่าวออกมาตรงๆแบบนั้น แม้วาจาฟังแล้วไร้ยางอาย แต่กลับเปิดเผยโปร่งใส
“หลิงเทียน เจ้ากล้าสู้กับพวกเราพี่น้องพร้อมกันหรือไม่?”
ตอนนี้เองลั่วเหอที่รับประทานโอสถรักษาจนอาการหายเป็นปกติแล้ว มันก็มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียน ด้วยความที่ฟันมันหักเสียงย่อมไม่ชัด มันจึงไม่พูดออกตรงๆ อาศัยการใช้ปราณแรกกำเนิดกล่าวออกแทน…
เนื่องจากต้วนหลิงเทียนบรรลุเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุด มันจึงไม่รู้สึกอับอายอะไรที่แพ้พ่าย อย่างไรก็ตามหากมันมีโอกาสที่จะได้เอาชนะต้วนหลิงเทียน และทำลายความฮึกเหิมของอีกฝ่ายมันย่อมไม่ปล่อยโอกาสให้พลาดหลุดมือ กระทั่งยังไม่สนใจด้วยซ้ำว่าการกลุ้มรุมของพวกมันพี่น้องจะเป็นเรื่องไร้ยางอายเพียงใด
“ไม่ต้องไปสนใจพวกมันหรอก”
