“กระทั่งเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดทั่วไปไม่แน่ว่าจะไม่แพ้พ่ายพวกมัน เช่นนั้นเซียนขัดเกลาที่พึ่งทะลวงผ่านล้วนมิมีความหวังที่จะรับมือพวกมันได้เลย!”
“ข้าเกรงว่าหลิงเทียนคงไม่รู้เรื่องนี้ หาไม่แล้วคงไม่ยอมรับออกไปเช่นนั้น”
“ข้าคิดว่าหลิงเทียนสมควรรู้เรื่องนี้ เพราะแลแล้วคงมีความสัมพันธ์อันดีกับกัวลู่ ไหนเลยกัวลู่ยังไม่กล่าวเตือนเขาได้? ข้าสงสัยว่าที่รับคำท้าของพี่น้องสกุลลั่วเช่นนี้…เพราะพวกมันส่งเสียงไปกล่าวยั่วยุท้าทายหลิงเทียนแน่นอน และพวกมันก็ยั่วให้หลิงเทียนโมโหสำเร็จ!”
“ข้าเห็นด้วย! ท่าทางจะเป็นพี่น้องสกุลลั่วยั่วโทสะหลิงเทียนสำเร็จแล้วจริงๆ…พวกมันนับว่าไร้ยางอายยิ่งนัก! เพียงเพื่อให้หลิงเทียนรับคำท้า พวกมันกลับสามารถกระทำได้ทุกวิธี ช่างเป็นสร้างความอับอายขายหน้าให้วังนภาพวกเรานัก!”
“ถึงกระนั้นหลิงเทียนก็วู่วามห่ามไป…หากเป็นพวกเราไม่ว่าใครก็รู้ว่าพี่น้องสกุลลั่วจงใจยั่วยุโดยเจตนา…นับว่าเขายังอ่อนต่อโลกเกินไป”
……
ผู้คนมากมายเริ่มกล่าวสนทนากันอื้ออึง
หลายคนมองไปที่พี่น้องสกุลลั่วด้วยสายตาดูแคลนรังเกียจ หลายคนมองไปที่ต้วนหลิงเทียนค่อยส่ายหัวไปมา ทั้งหมดคิดว่าต้วนหลิงเทียนยังอ่อนประสบการณ์และขาดการควบคุมอารมณ์เกินไป
“ฮ่าๆๆๆ…ประเสริฐ! ประเสริฐ!!”
