หลังจากลั่วเหอกล่าวยั่วยุท้าทายไปแล้ว แต่เห็นว่าหลิงเทียนกลับเฉยเมยไม่ได้สะทกสะท้านอะไร มันก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วกล่าวเย้ยเยาะออกมาอีกรอบ
“เจ้าจะสู้ก็ป้อนกระบวนท่าเถอะ”
เผชิญหน้ากับวาจายั่วยุของลั่วเหอ ต้วนหลิงเทียนเพียงเหลือบมองมันผ่านๆ กล่าวออกไปอย่างไม่แยแส
วาจาท่าทางนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นหัวของลั่วเหอแม้แต่น้อย
อันที่จริงเขาก็ไม่ได้เห็นหัวลั่วเหอจริงๆ
เขายังจะต้องสนใจกับอีแค่ผู้ฝึกตนเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญอีกรึไง?
“หลิงเทียนดูเหมือนจะมั่นใจนัก…”
ตอนนี้หลายคนเริ่มเห็นถึงความมั่นใจของต้วนหลิงเทียน
“หลิงเทียนผู้นี้…คงมิใช่ว่าทะลวงถึงเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดแล้วจริงๆหรอกนะ!?”
“เป็นไปได้!”
“ทะลวงผ่านหรือยังไม่ ยามลงมือพวกเราย่อมเห็นกระจ่าง!”
……
ผู้คนมากมายเริ่มคาดหวังว่าต้วนหลิงเทียนจะสำแดงพลังฝีมือขอบเขตเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดออกมา เพราะมีเพียงบรรลุเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดแล้วเท่านั้น ถึงจะมีความมั่นใจและไม่แยแสเช่นนี้!
“หือ?”
ลั่วชานขมวดคิ้ว ใจครุ่นคิดไปทันใด ‘หลิงเทียนผู้นี้ไฉนถึงได้มั่นใจนัก…หรือมันทะลวงถึงเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดแล้วจริงๆ?’
อันที่จริงไม่ใช่แค่ลั่วชาน กระทั่งลัวเหอยังกังวลไม่ต่าง
ความมั่นใจในตัวเองของต้วนหลิงเทียน ทำให้มันเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมา…ว่าต้วนหลิงเทียนเสแสร้งแสดงลึกลับหรือมีสามารถจริงๆ!
อย่างไรก็ตามตอนนี้มันประหนึ่งขึ้นขี่หลังเสือมิอาจลงมาได้!
