ในวังนภาของตำหนักฟ้าลี้ลับ พี่น้องสกุลลั่วนับว่าถือดีและหยิ่งยโสเกินไปจริงๆ พวกมันจึงไม่มีผูใดคบหาเป็นสหายเลย และต่อให้เคยมีผู้ที่เรียกหาว่าสหาย แต่นั่นก็เป็นแค่วาจาลมปากเพื่อผลประโยชน์ทั้งสิ้น!
ดังนั้นการที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวเรื่องนี้ออกมา จึงไม่ต่างใดกับจี้เข็มลงจุดอ่อน พาลให้ใบหน้าของสองพี่น้องสกุลลั่วจมลงโดยพลัน
“ประเสริฐ! ดีดพิณให้วัวฟังอันประเสริญ!! ฮ่าๆๆๆ! วาจาเปรียบเปรยนี้ช่างเหมาะเจาะนัก!!”
ผู้ชมมากมายระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจออกมา
คนเหล่านี้ไม่มีใครกริ่งเกรงพี่น้องสกุลลั่ว บ้างก็เป็นคนจากตำหนักหลัก
“ศิษย์น้องหลิงเทียนกล่าวถูกแล้ว เป็นข้าตีค่าพวกมันสูงเกินไป…”
กัวลู่ที่ได้ยินคำอุปมาของต้วนหลิงเทียน มุมปากยังอดไม่ได้ที่จะกระตุกตงิดๆ คล้ายพยายามกลั้นขำสุดชีวิต ขณะเดียวกันก็ชักสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้ากล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเข้ม…ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
“หลิงเทียน! ทุกคนเพียงกล่าวว่าเจ้ามากพรสวรรค์ทั้งพลังฝีมือร้ายกาจ…แต่ไม่คิดเลยว่าฝีปากเจ้าจักร้ายกาจเช่นกัน! เจ้าในฐานะอัจฉริยะที่ถูกยอมรับว่าร้ายกาจที่สุดในบรรดารุ่นเยาว์..หาญกล้าประมือกับข้าหรือไม่!?”
ลั่วเหอที่สีหน้าถทึงทึงก้าวออกมาประจัญหน้ากับต้วนหลิงเทียน ค่อยเชิดหน้ากล่าวท้าต้วนหลิงเทียนออกมาตาขวาง
โอ้ว!!
