“เจ้าอย่าฝันไกลไปหน่อยเลย คางคกเช่นเจ้าริคิดกินเนื้อห่านฟ้างั้นหรือ…”
……
สายตาของบุรุษมากมายล้วนมองจ้องไปที่ร่างต้วนหลิงเทียนเขม็ง เกรงว่าหากสายตาฆ่าคนได้ ให้ต้วนหลิงเทียนมีร้อยชีวิตก็ไม่พอให้ตาย
เพราะสำหรับบุรุษทั้งหลายแล้ว หวางเฟยเซวียนไม่ต่างอะไรจากนางในฝัน!
อนิจจาวันนี้นางในฝันของพวกมันกลับไปควงแขนชายอื่น!
“ไอ้หน้าขาวนั่นมันเป็นใครกัน?”
“ข้าไม่เคยเห็นมันมาก่อนเลย”
……
แม้นามแฝงของต้วนหลิงเทียนอย่าง ‘หลิงเทียน’ จะดังไปทั่วตำหนักฟ้าลี้ลับแล้ว แต่มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยเห็นเขากับตา จึงมีน้อยคนที่จดจำเขาได้
“นั่นมิใช่ หลิงเทียน รึไง?!”
“เขาคือ หลิงเทียน! ศิษย์ใหม่วังนภา!!”
ในที่สุดหลังจากที่บางคนมั่นใจแล้วว่าไม่ผิดคน พวกมันก็โพล่งกล่าวออกมาทันที
วาจาที่พวกมันกล่าวออก ประหนึ่งหินใหญ่ร่วงลงสระสงบก่อเกิดพันระลอกคลื่น!
“หลิงเทียน!? เจ้านั่นน่ะเหรอหลิงเทียน!?”
“หลิงเทียนที่สู้เสมอกัวลู่ อีกทั้งยังดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินเหลวในสระวิญญาณของวังนภาได้หมดในเวลา 20 วัน?”
“ไม่คิดเลยว่าหลิงเทียนนั่นไม่เพียงแต่พลังฝีมือร้ายกาจ หน้าตายังหล่อเหลาไม่น้อย”
“อา…ใจข้าไฉนเต้นเร็วนัก! หรือตกหลุมรักเขาแล้ว!!”
……
