ต้วนหลิงเทียนถึงกับหยุดเดิน มองถามหวางเฟยเซวียนด้วยแววตาเย็นชา
“เจ้าจะคิดเล็กคิดน้อยอะไรมากมายเล่า หวงตัวมากหรือ…แค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้”
หวางเฟยเซวียนไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะถึงกับหยุดมองนางด้วยสายตาเย็นชาเพราะเรื่องเท่านี้…ในคฤหาสน์ดาบทรราชไม่ทราบมีผู้คนมากมายเพียงไหนที่อยากเอาอกเอาใจนาง
แต่ไม่คิดเลยว่าสตรีงดงามที่มีแต่ผู้คนหมายปองเช่นนาง คิดกอดแขนผู้อื่นก่อนเข้าหน่อยกลับถูกมองด้วยสายตาดุๆทั้งเย็นชาเช่นนี้มองมา อดทำให้นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา
ตอนนี้เรียกว่าอาการน้อยเนื้อต่ำใจได้เผยออกบนสีหน้าของหวางเฟยเซวียนหมดสิ้น แวววตาของนางยังกลายเป็นน่าเวทนาขึ้นหลายส่วน เห็นสตรีที่ปกติแลดูเข้มแข็งห้าวหาญซึมลงราวเด็กน้อยทำผิดเช่นนี้ ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอ่อนใจ
“เจ้าอยากกอดก็กอดไปเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา คร้านจะวุ่นวายอะไรอีกใครจะไปรู้ว่านางจะทำอะไรต่อหากเขาว่านาง?
เห็นหวางเฟยเซวียนควงแขนต้วนหลิงเทียนเดินไปด้วยกัน ผู้คนโดยรอบล้วนตกตะลึงกันใหญ่!
“เพ้ย! เจ้านั่นมันเป็นใครกันแน่!? แม่นางหวังของข้าถึงกับเดินควงแขนมัน! ใช่ข้าตาฝาดไปหรือไม่!?”
“เจ้าไม่ได้ตาฝาด ข้าเองก็เห็นตำตา! แม่นางหวางผู้ยิ่งใหญ่ที่ผู้คนมากมายล้วนติดตามคอยเอาใจ ทว่าไม่วายโดนนางไล่ตะเพิดทุบตีจนเตลิดหนีหมด…วันนี้นางกลับเป็นฝ่ายริเริ่มควงแขนผู้คน! บัดซบ ข้าอิจฉาเจ้านั่นนัก!!”
