“หวางเฟยเซวียนจากคฤหาสน์ดาบทรราช สามารถทะลวงถึงเซียนขัดเกลาขั้นต้นได้ตั้งแต่ยังเยาว์! นับว่านางเป็นสตรีรุ่นเยาว์ที่ร้ายกาจที่สุดในตำหนักฟ้าลี้ลับของเรา!!”
“แม่นางหวางไม่เพียงพลังฝึกปรือร้ายกาจ ฐานะความเป็นมาก็ดี ยังมีรูปโฉมงดงามปานเทพธิดา…ผู้ใดได้ตบแต่งกับนาง นับว่ามีวาสนายิ่งนัก!”
“นั่นสิหากแต่เรื่องนี้บางทีมีวาสนาดีอาจยังมิพอ เพราะข้าได้ยินมาว่าแม่นางหวางเฟยเซวียนมีมาตรฐานที่สูงนัก ในอดีตนางมิเคยชมชอบผู้ใด ท่าทางคงยากที่จะมีผู้ใดดีพอเข้าตานาง…”
……
แม้จะผ่านไปสักพักแล้ว แต่ผู้คนก็ยังคงพูดถึงหวางเฟยเซวียนไม่เลิก
“หืม? แม่นางหวางมากับบุรุษนี่ แล้วมันเป็นใครกัน?
“แม่นางหวางแลดูใกล้ชิดสนิทสนมกับมันไม่น้อย! นี่ใช่แม่นางหวางที่มีอีกฉายาว่า ราชินีน้ำแข็งไร้ใจจริงหรือ?”
……
ไม่นานคนก็เริ่มสังเกตเห็นต้วนหลิงเทียนที่อยู่ข้างๆหวางเฟยเซวียน เริ่มกล่าวถึงกันใหญ่
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนทำเหมือนไม่เห็นไม่ได้ยิน ยังคงเดินไปหาที่ว่างของลานศิลาหน้าตาเฉย
หวางเฟยเซวียนที่ได้ยินวาจา ทั้งสายตาที่มองมาจากผู้คนมากมายโดยรอบ ไม่ทราบเพราะอะไรมุมปากนางพลันบังเกิดรอยยิ้มสนุกสนานขึ้นมา แววตายังเผยประกายกระหยิ่มยิ้มย่อง
ทันใดนั้นภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย หวางเฟยเซวียนพลันพุ่งมือฉับไวปานสายฟ้าฟาด ไปควงแขนต้วนหลิงเทียนมากอดเอาไว้ทันที!
“เจ้าทำบ้าอะไร?”
