ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ สีหน้าของหวางเฟยเซวียนพลันกลายเป็นอื้ออึงทันที
ผู้ที่พึ่งปฏิเสธนางอย่างไร้เยื่อใย กลับมาตอบตกลงร่วมมือกับนาง?
มีแต่ผู้คนชอบว่าอิสตรีใจโลเลยากหยั่งถึง…แล้วบุรุษที่เปลี่ยนใจไวเช่นนี้ให้เรียกอะไร?
“แต่ข้ามีเงื่อนไข…”
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวคำนี้ขึ้นมา สีหน้างุนงงไม่เข้าใจของหวางเฟยเซวียนก็เปลี่ยนไป แววตากลายเป็นคมกล้า มองจ้องมาที่ต้วนหลิงเทียนด้วยความรังเกียจปานมองขยะ “หากเจ้าคิดจะขึ้นเตียงกับข้าเพราะแค่เรื่องให้ความร่วมมือนี่ล่ะก็ เจ้าฝันไปเถอะ! ถึงแม้ข้าอยากจะร่วมมือกับเจ้า แต่ข้ามิคิดขายตัว!!”
“ฮึ!!”
หลังจากกล่าวจบคำหวางเฟยเซวียนก็พ่นลมออกมาด้วยสีหน้ารังเกียจ ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป โดยที่ต้วนหลิงเทียนไม่ทันจะกล่าวอะไรออกมาสักคำด้วยซ้ำ
ต้วนหลิงเทียนถึงกับยืนเหวอไปตาปริบๆ
สตรีนางนี้คิดว่าเขาจะฉวยโอกาสนาง?
ได้ถามสักคำหรือไม่! ว่าเขาต้องการนางไหม?
“ช้าก่อน!”
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าหากตอนนี้ไม่เร่งกล่าวอธิบายอะไรออกไป ไม่วายเหมือนเขายอมรับว่าเขาคิดกระทำเช่นนั้นจริงๆ จึงรีบรั้งหวางเฟยเซวียนเอาไว้
หวางเฟยเซวียนหยุดและหันกลับมามองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเยียบเย็น แต่ไม่กล่าวคำอะไร
“แม่นางหวาง…เจ้าจะไม่คิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อยรึไง? หรือเจ้าเห็นข้าเป็นคนไร้ยางอายแล้วจริงๆ?”
