หลังจากที่สงบลงแล้ว สังหรณ์ประหลาดที่ว่าก็ไม่ทำให้ใจเขาหวิวๆอีก อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือตำราอะไรอีกต่อไป
กอปรทั้งเขาได้รู้เรื่องราวทั่วไปที่อยากจะรู้ไปแล้ว และเหลือเวลาอีกไม่มาก ต้วนหลิงเทียนก็ตัดสินใจกลับทันที
หลังจากที่ออกจากหอตำราหลัก ต้วนหลิงเทียนก็ไปลงทะเบียนออกเกาะตามระเบียบ
“ศิษย์น้องหลิงเทียน เจ้าเป็นไรหรือไม่…ใยสีหน้าเจ้าแลดูมิค่อยจะสู้ดีเลยเล่า…”
เมื่อศิษย์ที่ลงทะเบียนออกเกาะให้ต้วนหลิงเทียนแลเห็นสีหน้าที่ซีดลงของต้วนหลิงเทียน มันก็เร่งกล่าวถามออกมาด้วยความเป็นห่วงทันที เพราะจดจำได้ว่าต้วนหลิงเทียนมารยาทดีเพียงใด
“ข้าไม่เป็นไรหรอกศิษย์พี่ ขอบคุณท่านที่เป็นห่วง”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม ประสานมืออำลาอีกฝ่ายค่อยจากไป
ศิษย์รักษาการณ์หลายคนมองตามแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนจนเขาเดินหายลับไปค่อยคืนสติ พวกมันอดไม่ได้ที่จะหันหน้ามองกันทั้งกระซิบถาม
“พวกเจ้าว่าศิษย์น้องหลิงเทียนใช่โดนใครรังแกมาหรือไม่ ไฉนสีหน้าเขาถึงได้ซีดนัก?”
ศิษย์รักษาการณ์ที่จุดลงทะเบียนคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“อาจเป็นได้!”
ศิษย์คนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย
“ข้าล่ะอยากรู้นักว่าผู้ใดมันตาถั่วถึงขั้นกล้าไปรังแกศิษย์น้องหลิงเทียนได้! แม้ตอนนี้พลังฝีมือศิษย์น้องหลิงเทียนจักมีจำกัด แต่เขาพึ่งอายุเท่าใด วันหน้ายังมีใครในตำหนักฟ้าลี้ลับเทียบเขาได้อีก?”
