“นั่นสิ! มิว่าผู้ใดหาญกล้ารังแกศิษย์น้องหลิงเทียน อนาคตมันถูกกำหนดให้โชคร้ายแล้ว!”
“ศิษย์น้องหลิงเทียนเป็นคนดี แต่กลับมีเรื่องราวเช่นนี้…ข้าเชื่อว่าต้องเป็นผู้อื่นหาเรื่องรังแกเขาก่อนเป็นแน่!”
“เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ!”
……
ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่รู้เลยว่าเรื่องที่สีหน้าเขาไม่ค่อยสู้ดี ทำให้ศิษย์รักษาการณ์ที่จุดลงทะเบียนเข้าออกเกาะคิดเรื่องราวไปเป็นตุเป็นตะ
หลังจากออกจากเกาะลอยฟ้าแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เหินร่างลงมายังยอดเขาลูกหนึ่งยังมุ่งหน้าไปยังส่วนที่พักที่เขาอาศัยอยู่
‘ยังเหลืออีกเดือนกว่า แดนลับเซียนถึงจะเปิดออก…สำหรับสิทธิ์เข้าแดนลับเซียน เห็นว่าจะทำการคัดเลือกก่อนหน้า 10 วันที่แดนลับเซียนจะเปิด’
ในระหว่างเดินทางกลับ ใจต้วนหลิงเทียนก็ครุ่นคิดเรื่องราวไปเรื่อยเปื่อย
อย่างไรก็ตามลึกลงไปในใจเขายังกังวลไม่น้อย
แน่นอนว่าถึงแม้เขาจะกังวลแต่ก็ได้แต่ทำใจเท่านั้น เพราะตอนนี้เขาไม่อาจทำอะไรได้เลย
“หวังว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ และทุกคนยังปลอดภัยดี…”
ต้วนหลิงเทียนทำได้แค่ปลอบใจตัวเองไปเช่นนี้
“ฮึ! ในที่สุดเจ้าก็กลับมาได้ซะทีนะ!”
ทันทีที่โรยตัวมาถึงน่านฟ้าเหนือบ้านลานคุ้นเคย ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงหงุดหงิดหนึ่งดังขึ้น ทำให้เขาคืนสติจากอาการเหม่อทันที ไม่นานเขาก็เห็นว่ามีร่างบางหนึ่งนั่งรออยู่ในลานบ้านของเขา
เจ้าของร่างบางนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นหวางเฟยเซวียนเอง
