“เจ้ามาหาข้าเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนโรยตัวลงมาจากฟ้า ก่อนที่จะหยุดลงเบื้องหน้านาง ขมวดคิ้วถามออก
“นี่เจ้าไปไหนมาตั้ง 20 กว่าวันหา?”
แทนที่จะตอบคำถามของต้วนหลิงเทียน หวางเฟยเซวียนพลันยิงคำถามออกไปด้วยสีหน้าเค้นความ “เจ้ารู้หรือไม่ข้าต้องเสียเวลาตามหาเจ้าไป 20 กว่าวัน! นั่นทำให้ขัดขวางความก้าวหน้าของข้านัก!”
“หืม? เจ้าตามหาข้ามา 20 กว่าวัน?”
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว “เจ้ามีธุระกับข้างั้นเหรอ ถึงต้องมาหาข้า?”
“แน่นอน!”
หวางเฟยเซวียนพยักหน้ารับ “หากมิมีธุระไหนเลยต้องมาหาเจ้าด้วย…ไหนบอกมาเจ้าจะชดใช้ให้ข้าอย่างไรที่ทำให้ข้าต้องคอยตามหาเจ้าตลอด 20 วัน จนทำให้พลังฝึกปรือของข้าก้าวหน้าล่าช้าออกไปแบบนี้?!”
“ก้าวหน้าล่าช้า?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำเมื่อได้ยินวาจาเหลวไหลของหวางเฟยเซวียน “แม่นางหวางท่านไม่คิดโทษตัวเองบ้างหรือที่พลังฝึกปรือก้าวหน้าล่าช้าเพราะมัวแต่เถลไถลเองไฉนมาโทษข้าได้ล่ะ? ที่สำคัญข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะเสียเวลาบ่มเพาะอะไรเพราะข้า หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่รู้…ว่าเรื่องที่เจ้าเป็น ปีศาจบ้าบ่มเพาะ มันโด่งดังแค่ไหน? ไม่ใช่แค่ในเขตคฤหาสน์ดาบทรราชเท่านั้นนะ กระทั่งตำหนักฟ้าลี้ลับเขาก็รู้กันหมด!”
