รอยยิ้มดังกล่าวพอตกอยู่ในสายตาของศิษย์รักษาการณ์ ก็ทำให้มันรู้สึกเสมือนมีสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านให้ความรู้สึกผ่อนคลาย มันบังเกิดความรู้สึกดีกับต้วนหลิงเทียนไม่น้อย จึงยิ้มกล่าวตอบไปพร้อมยื่นป้ายประจำตัวคืน “ที่แท้เป็นศิษย์น้องหลิงเทียนที่โด่งดัง เอาล่ะ…เนื่องจากเจ้ายังไม่ใช่ศิษย์มีอันดับของตำหนักฟ้าลี้ลับ เจ้าเลยอยู่ในตำหนักหลักได้แค่ 1 เดือนนะ และก่อนเจ้าจะกลับต้องมาที่นี่และลงทะเบียนอีกรอบ”
“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมากพี่ชาย”
หลังจากได้รับป้ายประจำตัวกลับมา ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้ากล่าวขอบคุณศิษย์รักษาการณ์อย่างสุภาพ
“อ๊ะ จริงสิ! ศิษย์น้องหลิงเทียน เจ้ารับป้ายหยกนี่ไปด้วย..ในนั้นมีกฏระเบียบ รวมถึงสถานที่ต้องห้ามระบุไว้ เจ้าเข้าไปแถวนั้นไม่ได้เด็ดขาด โปรดระวังด้วย”
ศิษย์รักษาการณ์มอบป้ายหยกของตัวเอง ทั้งกล่าวแนะนำต้วนหลิงเทียนด้วยความหวังดี
หลังจากต้วนหลิงเทียนรับป้ายหยกมาก็พลิกดูครู่หนึ่ง จึงยิ้มพยักหน้ากล่าวขอบคุณไปอีกรอบก่อนที่จะเดินจากไป
มองตามแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนที่เดินหายไปสักพัก ศิษย์รักษาการณ์ตรงจุดลงทะเบียน อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมา “ศิษย์น้องหลิงเทียนผู้นี้ พรสวรรค์แต่กำเนิดสูงส่งถึงเพียงนั้น แต่กลับไม่วางท่าถือดีทำตัวโอหังเลย…”
