ทั้งคู่ได้ยินวาจาที่ชายชราแขนเดียวกล่าวออกก่อนหน้านี้ชัดเจน…อีกฝ่ายกลับเรียกรองจ้าววังนภาอย่างเซียวยี่ว่าเสี่ยวเซียว
นี่เป็นการเรียกหาของอาวุโสที่มีต่อชนรุ่นหลังชัดๆ!
อย่างไรก็ตามหวังพีที่เป็นศิษย์ของเซียวยี่ กลับไม่ถือสาอะไรที่ชายชราเรียกอาจารย์ของมันราวกับเรียกหาเด็กน้อยเช่นนั้น…
จังหวะนี้ต้วนหลิงเทียนกับหยางเฟยเซวียนอดไม่ได้ที่จะหันมาสบตากันด้วยสงสัย
“อาวุโสผู้นี้…หรือจะเป็นผู้อาวุโสเก่าแก่ขอวังนภา?”
หวางเฟยเซวียนส่งเสียงผ่านปราณแรกกำเนิดไปถามต้วนหลิงเทียน
“สมควรเป็นเช่นนั้น”
ต้วนหลิงเทียนไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร เขาจึงหันไปส่งเสียงถามหวังพีดู และหวังพีก็ตอบเขากลับมาแทบจะทันที “ใช่…ท่านอาวุโสคืออดีตรองจ้าววังนภา! ในแง่ของลำดับอาวุโสแล้วท่านอาวุโสเป็นถึงอาจารย์ลุงของอาจารย์ข้า…! นานมาแล้วอาวุโสได้ประสบเคราะห์ด้านนอกจนต้องเสียแขนไปข้างหนึ่ง ทำให้พลังฝีมือถดถอย เลยล้มเลิกความคิดติดตามท่านบรรพบุรุษรวมถึงอาวุโสคนอื่นๆขึ้นไปยังภูมิภาคเบื้องบน…”
“ตอนแรกข้าเองก็คิดเรียกหาท่านอาวุโสว่าอาจารย์ปู่ ทว่าท่านมิอยากให้ฐานะของตัวเองแพร่งพรายออกไปข้าจึงต้องเรียกหาท่านว่าอาวุโสธรรมดาๆ และเพราะเรื่องนี้ศิษย์วังนภากว่า 9 ส่วนก็เลยมิได้ล่วงรู้ความเป็นมาของท่าน…”
หลังได้ยินคำของหวังพี ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าเขาคาดถูก
ในขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็มองไปยังแขนข้างที่ขาดของชายชราโดยไม่รู้ตัว
