ต้วนหลิงเทียนกับหวางเฟยเซวียนเองก็เร่งโค้งคารวะทักทายเช่นกัน
“อืม”
ชายชราแขนเดียวพยักหน้ารับอย่างเฉยเมย แต่ต้นจนจบใบหน้ายังสงบไร้อารมณ์
หลังจากขานรับคำทักทาย มันก็หันมองไปยังหวังพีค่อยถามออกมา “ไฉนเป็นเจ้ามาด้วยตัวเองได้? อย่าได้บอกข้าเชียวว่าเสี่ยวเซียวได้รับยอดฝีมืออัจฉริยะขอบเขตเซียนมา และตัดสินใจมอบสิทธิ์เข้าสระวิญญาณให้…ถึงต้องให้เจ้ามาส่งด้วยตัวเอง?”
“อาวุโสเฉียบแหลมนัก”
หวังพีพยักหน้ารับก่อนที่จะมองไปยังต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ “นี่คือศิษย์น้องหลิงเทียน นอกจากนี้ยังเป็นอัจฉริยะเซียนรุ่นเยาว์ที่ร้ายกาจที่สุดในตอนนี้…อายุยังไม่ทัน 40 ปีแต่บรรลุถึงเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญแล้ว!”
อายุไม่ถึง 40 บรรลุเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญ!
ต้องกล่าวเลยว่าวาจานี้ของหวังพี กระทบใจชายชราแขนเดียวไม่น้อย!
เพราะอย่างน้อยๆสีหน้าสงบไร้อารมณ์ของชายชราแขนเดียวก็ถึงกับเปลี่ยนไป คิ้วโค้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ยังหันมาจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็ง
แววตานั้นไม่ขาดประกายแม้แต่น้อย ยามมองจ้องต้วนหลิงเทียน ยังเพ่งเสียจนจะมองให้ทะลุทุกสิ่งปานกำลังชมดูสมบัติล้ำค่า!
ทว่าความสนใจของต้วนหลิงเทียนกลับไม่ได้อยู่ที่เรื่องพวกนี้เลย
ไม่เพียงแต่ต้วนหลิงเทียน หยางเฟยเซวียนก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เช่นกัน
เสี่ยวเซียว?
