สะบัดมือคราหนึ่ง ปรากฏเหยือกสุราผุดจากความว่าง 1 เหยือก พร้อมจอกเล็กๆ
จิบสุราเบาๆ มองฟ้างดงาม รอคอยเวลาอย่างเงียบงัน
ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงแหวกฝ่าสายลมเสียงหนึ่ง เขาจึงหันมองไปทางต้นเสียงทันที
ตอนแรกคิดว่าเป็นหวังพีที่มารับ มิคาดกลับเป็นหวางเฟยเซวียนอีกแล้ว…
ไม่ทราบทำไม ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆเมื่อได้เห็นหวางเฟยเซวียน! เขาเองก็ไม่อาจทุบตีทำร้ายนางได้ด้วยเหตุผลว่ารำคาญที่นางตามตื๊อ เพราะอย่างไรเสียนางก็ไม่ได้ล้ำเส้นเขา..
เห็นได้ชัดว่าต้วนหลิงเทียนไม่รู้เรื่องที่นางไปเที่ยวใส่ไฟกระตุ้นอารมณ์ผู้คนให้พากันยกพวกมาถึงบ้านเขา ถ้าเขารู้เรื่องนี้ล่ะก็…น่ากลัวนางจะโดนดีไม่ใช่น้อย!
“หลิงเทียนเจ้าช่างตื่นเช้านัก! ข้าคิดว่าเจ้าจะนอนตื่นสายเสียอีก..จะได้อาศัยจังหวะนี้บอกศิษย์พี่หวังพี ว่าเจ้าสละสิทธิ์เข้าสระวิญญาณให้ข้า…น่าเสียดายเจ้าดันออกมาทันเวลา!”
หวางเฟยเซวียนที่มาถึงก็เดินดุ่มๆมานั่งที่โต๊ะหินอ่อนตรงข้ามกับต้วนหลิงเทียนอย่างเรียบๆร้อยๆ ค่อยกล่าวออก
“เจ้าคิดว่าศิษย์พี่หวังพีจะเชื่อเจ้ารึไง?”
ต้วนหลิงเทียนยกจอกสุราขึ้นจิบไปครึ่ง ค่อยส่ายหน้ากล่าวออกอย่างระอา
“ฮึ!”
หวางเฟยเซวียนย่นจมูกพ่นลมเบาๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย
ทว่าต้วนหลิงเทียนที่เห็นอาการฮึดฮัดนี้ของนางกลับนิ่งค้างไปทันใด
