“ถึงแม้ว่าโอกาสในการเข้าสระวิญญาณรอบนี้ของพวกเราจักถูกท่านรองจ้าววังริบไปให้เจ้า แต่ตอนนี้ข้าคิดว่าการที่ท่านรองจ้าววังมอบมันให้เจ้า นับเป็นเรื่องที่สมควรและเหมาะสมแล้ว!”
ทันทีที่กัวลู่ก้าวออกมา มันก็ประสานมือทักทายต้วนหลิงเทียน ทั้งกล่าวชื่นชมด้วยน้ำเสียงเลื่อมไส
บางทีมันอาจไม่คิดว่าพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนจะทำอะไรมันได้ แต่มันรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนอายุเท่าไหร่แล้วมันอายุเท่าไหร่?
การที่ต้วนหลิงเทียนสามารถบรรลุความสำเร็จได้ถึงขนาดนี้ด้วยวัยเพียงเท่านี้ เป็นอะไรที่ทำให้มันรู้สึกเลื่อมไสและนับถือจากใจจริงๆ!
“ศิษย์พี่กัวลู่ กล่าวชมข้าเกินไปแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มบางๆ ทั้งประสานมือรับคำ เขารู้สึกถูกชะตากับศิษย์พี่ที่แลดูซื่อๆคนนี้ไม่น้อย
กลับกัน ด้านหวางเฟยเซวียนรู้สึกไม่พอใจสักเท่าไหร่ เพราะนางไม่คิดเลยว่าไม่เพียงทั้งคู่จะไม่ฟาดฟันกันทันที ยังแลจะเข้ากันได้ดีเสียอีก…
“อย่างไรก็ตามตอนนี้พี่น้องมากมายใคร่ชมการประลองระหว่างข้ากับศิษย์น้องหลิงเทียน…เช่นนั้นข้าได้แต่ด้านหน้าขอประมือกับศิษย์น้องสักคราแล้ว แน่นอนว่าพวกเรามิต้องทุ่มสุดตัว”
เมื่อกัวลู่มองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ในแววตาพลันเผยจิตต่อสู้ออกมาให้เห็นเด่นชัด เพราะมันเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้ประมือกับเซียนรุ่นเยาว์อัจฉริยะเช่นต้วนหลิงเทียน
