เมื่อหวงจี้ได้ยินและตระหนกได้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็คิดจะหันกลับมารับมือ ทว่าทันใดนั้นร่างมันจำต้องชะงักค้างแน่นิ่ง เพราะมันสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบเสียดแทงขุมหนึ่งจี้ไว้ที่ท้ายทอย บันดาลให้ร่างของมันนิ่งค้างปานถูกแช่แข็ง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้องคุลี
หน้าผากพลันปรากฏเหงื่อเย็นเม็ดเขื่องผุดซึมร่วงผล็อยๆลงมาไม่ขาด แผ่นหลังยังชุ่มโชกปานวิ่งฝ่าห่าฝน
ตั้งแต่ต้นจนจบมันไม่อาจทราบได้จริงๆ ว่าไฉนอีกฝ่ายไปปรากฏตัวอยู่ข้างหลังมันได้!
กล่าวอีกอย่างมันไม่อาจตามความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ทัน!
‘ไม่จริงน่า เรื่องพรรค์นี้มันจักเป็นไปได้อย่างไร เจ้าหนูนี่มันยังไม่ทัน 40 เลยใช่หรือ ไฉนบรรลุถึงเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญได้เล่า?’
คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา กระทั่งหวงจี้ยังไม่อาจทำใจเชื่อได้ลงคอ
ต้องทราบด้วยว่ากระทั่งตำหนักฟ้าลี้ลับเอง ก็ไม่เคยมีอัจฉริยะที่บรรลุเซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญได้ก่อนอายุ 40 ปีเลยสักคน
‘หากมันมิใช่เซียนขัดเกลาขั้นเชี่ยวชาญ แล้วไฉนมันถึงรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้…’
หวงจี้รู้สึกงุนงง จนรู้สึกเสมือนหนังศีรษะชาด้าน
“ฮ่าๆๆๆ…”
จนกระทั่งเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะที่ลั่นดังขึ้นไปทั่วลาน และสัมผัสได้ว่าความเย็นเยียบที่จี้ลงท้ายทอยหายไป หวงจี้ค่อยรู้สึกตัว แม้จะสงสัยไม่น้อยว่าไฉนศีรษะของมันยังรู้สึกเย็นวาบๆก็ตามที…
