และตอนนี้เองหวงจี้ก็เลือกที่จะหันหลังกลับมา เผชิญหน้ากับต้วนหลิงเทียนที่ยืนยิ้มบางๆหยุดยืนอยู่ไม่ห่างจากมันเท่าไหร่
หน้าหวงจี้จมลงโดยพลัน
อย่างไรก็ตามแม้ใจไม่ยินยอมเพียงใด แต่มันก็รู้ดีว่าไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่าย
และไม่นานหวงจี้ก็พบว่าคล้ายบรรยากาศในลานมันผิดแปลกไปไม่น้อย ไฉนผู้คนถึงได้มองมาทางมันทั้งหัวเราะกัน? แล้วสายตานั่นมันอะไร…ไฉนแลคล้ายเห็นมันเป็นตัวลก?
ยิ่งไปกว่านั้นทุกสายตาคล้ายจะเพ่งเล็งไปที่ศีรษะของมัน!
หวงจี้พลันยกมือขึ้นจับศีรษะอย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้นสองตามันก็เบิกกว้างปากอ้าค้าง มือที่จับศีรษะพลันลูบๆตบๆไปมาด้วยความเหรอหรา
บัดนี้หวงจี้พบแล้วว่าเส้นผมบนหัวที่เคยดกดำกลับไม่มีอยู่…ไม่มีแม้แต่ตอ!
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าไฉนมันรู้สึกเย็นวาบๆไปทั่วศีรษะ ที่แท้บนหัวกลับไร้เส้นผม…กลายเป็นคนหัวล้านไปแล้ว!
หวงจี้ไม่ได้มีโทสะหรือรู้สึกอับอายขายหน้าแต่อย่างไรที่มันถูกกล้อนผมจนหัวโล้น อันที่จริงมันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณอีกฝ่าย! เพราะหากอีกฝ่ายลงมือหนักกว่านี้เพียงแค่เล็กน้อย มิใช่หนังศีรษะของมันจะถูกถลกออกมาเป็นแผ่นเลยรึไง?
“ขอบคุณศิษย์น้องที่เมตตา…”
คิดถึงจุดนี้หน้าหวงจี้พลันถอดสีกลายเป็นซีดเซียว เร่งประสานมือกล่าวขอบคุณต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะหันหลังพุ่งร่างย่ำอากาศหนีหายขึ้นไปบนฟ้า จากไปด้วยความอับอาย
“ฮึ! เจ้าบ้านั่นไม่ได้เรื่องเลย!”
