ต้วนหลิงเทียนขานรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่จะมองส่งหวังพีจนเดินจากไปลับตา ก่อนที่เขาจะเดินตัดลานว่าง หมายเข้าบ้าน
ทว่าในขณะที่เดินตัดลานกว้างมานั้น ต้วนหลิงเทียนพลันหยุดลงกลางลาน เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าหนึ่งที่ดังขึ้นด้านหลังก่อนที่จะได้ทันเข้าประตูบ้าน
และเพียงแค่ได้ยินเสียงฝีเท้านี้เขาก็บอกได้ทันทีว่าเป็นใคร
เสียงฝีเท้าแผ่วเบา ทั้งจังหวะก้าวไม่ยาว สมควรเป็นฝีเท้าของอิสตรี…
และอิสตรีที่จะมาหาเขาในตอนนี้ ก็เห็นจะมีอยู่แค่คนเดียว…ศิษย์คฤหาสน์ดาบทรราช หวางเฟยเซวียน
“แม่นางหวาง ท่านมาหาข้าแบบนี้ มีธุระอะไรกับข้าอีกงั้นหรือ?”
เมื่อหันกลับมาเห็นร่างสตรีที่คาดคิดไว้ ต้วนหลิงเทียนก็ขมวดคิ้วกล่าวถามออกมาด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ถึงแม้นางจะมีรูปโฉมงดงามเพียงใด แต่การมาวอแวเขาไม่เลิก ก็ทำให้เขารู้สึกรำคาญไม่น้อย
“เจ้าว่าราคามาเถอะ”
หวางเฟยเซวียนม้วนปลายผมเล่นป้อยๆ ค่อยกล่าวถามขณะใช้มือสางผมไปทัดหู ยังเอียงศีรษะเผยให้เห็นลำคอเล็กๆอันขาวกระจ่าง…
“ราคาอะไร?”
ต้วนหลิงเทียนอึ้ง
“ก็สระวิญญาณไง”
หวางเฟยเซวียนยักคิ้วงึกๆกล่าวตอบ
ต้วนหลิงเทียนพอได้ยินก็เข้าใจเรื่องราวทันที ที่แท้นางอยากเข้าสระวิญญาณ เลยคิดจะมาซื้อสิทธิ์นั้นจากเขา
“แม่นางหวาง ข้าเองก็ต้องการเข้าใช้สระวิญญาณเช่นกัน…หากไม่มีอะไรแล้วท่านไปเถอะ ข้าไม่ส่งนะ”
ใบหน้าต้วนหลิงเทียนเคร่งขึ้นเล็กน้อย กล่าวออกเสียงแข็ง
