ตอนที่ 1,716 : คนคุ้นหน้า
ท่ามกลางหุบเขาแห่งหนึ่งอันมีบรรยากาศเงียบสงบ หมู่เมฆเคลื่อนคล้อยลอยล่องไปตามสายลมเอื่อยๆ ปรากฏยอดเขา 4 ลูกอันสูงชะลูดทิ่มแทงทะลุหมู่เมฆขึ้นมายืนหยัดเย้ยฟ้า แยกย้ายกันตั้งทั้ง 4 ทิศ มองไปคล้ายเสาค้ำสวรค์และโลกก็ไม่ปาน
หากผู้ใดสายตาคมกล้าแลไปให้ละเอียดจะพบว่า ณ จุดศูนย์กลางของยอดเขาที่ตั้งอยู่ปานเสาค้ำสวรรค์ทั้ง 4 ทิศ ปรากฏแผ่นดินหนึ่งที่แม้นเรียกว่า ‘เกาะ’ ก็มิเกินเลย ลอยล่องอยู่เหนือทะเลเมฆหมอก…!
ด้วยเกาะนี้ลอยล่องอยู่เหนือทะเลเมฆหมอก พาลให้บรรยากาศของมัน แลประหนึ่งวิมานฟ้าอันเป็นที่สถิตย์ของเทพเซียน
การที่ไร้ซึ่งสิ่งใดยกจับประคอง ทว่ากลับลอยล่องอยู่กลางอากาศได้ราวไร้น้ำหนักเช่นนี้ นับเป็นเรื่องน่าตื่นตาให้ผู้คนตะลึงลานมิใช่น้อย!
“สวรรค์ เกาะใหญ่โตเช่นนั้น…กลับลอยล่องอยู่กลางอากาศได้จริงๆ?! มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?!”
บริเวณเชิงเขาของเขาสูงชันที่เป็นดั่งเสาค้ำสวรรค์ทั้ง 4 ตอนนี้ปรากฏผู้คนมากมายมารวมตัวกัน สายตาที่ทั้งหลายมองไปยังเกาะที่ลอยอยู่กึ่งกลางปานเรือใหญ่ลอยลำอยู่บนทะเลเมฆหมอก เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ
ในสายตาของพวกมัน การที่เกาะใหญ่โตแบบนี้กลับลอยล่องอยู่กลางหาวได้ เป็นสิ่งที่อยู่เหนือสามัญสำนึกของพวกมันอย่างสิ้นเชิง
