บทที่ 884 ใช้บางวิธีเพื่อป้องกันไม่ให้ภรรยาหนีหาย
“ตอนที่พวกเจ้ายังเล็กเขาก็ไม่ได้มีนม แต่เป็นเพราะพ่อเจ้าลุกขึ้นมาต้มน้ำข้าวให้กินกลางดึก เขาก็ยังเลี้ยงพวกเจ้าขึ้นมาได้” สิ่งที่เย่อวี๋หรานไม่ได้บอกคือนอกจากนางจะให้จูเอ้อร์มานอนที่นี่ ยังสั่งให้จูเหล่าโถวคอยช่วยเหลือเขากลางดึกด้วย
เมื่อแก่ตัวลงก็ย่อมต้องการนอนหลับอย่างสงบสุขกันทั้งนั้น
นางรู้ว่าจูเหล่าโถวไม่เต็มใจจึงเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องการให้ลูกดีกับเจ้ามากอีกหน่อยหรือ หากเจ้าช่วยเจ้ารองเลี้ยงอู๋เป่า พวกเขาก็จะย้อนนึกถึงเมื่อครั้งที่เจ้าเลี้ยงพวกเขาตอนยังเล็ก แล้วจะปฏิบัติกับเจ้าไม่ดีได้อย่างไร”
เย่อวี๋หรานไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป
เวลานี้จูเหล่าโถวได้ยินเสียงร้องของอู๋เป่าและเตรียมการเอาไว้แล้ว
เขาลุกขึ้นมาดูเตาในครัวพลางหยิบชามในตะกร้าแล้วตักน้ำข้าวที่ต้มเอาไว้นานแล้วใส่ลงไป
เด็กวัยนี้ยังต้องกินนมคืนละหลายครั้ง เมื่อเย่อวี๋หรานบอกเช่นนี้เขาก็เตรียมการไว้ ไม่เช่นนั้นหากมาต้มหลังอู๋เป่าร้องจะสายเกินไป
ในจังหวะที่จูเอ้อร์เหงื่อตกด้วยความตื่นตระหนกและตั้งใจจะอุ้มลูกชายไปห้องจูปาเม่ยเพื่อบอกมารดาว่าเขาไม่มีปัญญากล่อมลูก จูเหล่าโถวก็เดินเข้ามาพร้อมชามใบหนึ่ง
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” จูเอ้อร์แปลกใจเล็กน้อย
“หากข้าไม่มา เจ้าจะปล่อยให้อู๋เป่าหิวโซหรือ?” จูเหล่าโถวมองเอ็ดเขาพร้อมเอ่ยต่อไปว่า “เจ้านี่ก็
