นสมัยนี้อย่างเจ้าไม่ลำบาก ตอนข้ายังหนุ่มหาเมียสักคนยังยาก ขอแค่มีผู้หญิงสักคนยินดีอยู่ด้วยกันก็บุญหัวแล้ว มีหรือจะกล้าเลือกมากอย่างเจ้า”
“ท่านไม่ได้เลือกท่านแม่หรือ?” จูเอ้อร์ยังจำข่าวลือในหมู่บ้านที่ได้ยินตอนยังเล็กได้
ตอนนั้นท่านแม่เป็นสาวเนื้อหอมของหมู่บ้าน แม้ชื่อเสียงฉาวโฉ่แต่รูปร่างหน้าตาโดดเด่น พวกเขาที่เป็นลูกชายของนางจึงได้ยินผู้ใหญ่รวมตัวกันพูดถึงนางบ่อยครั้ง
บางคนบอกว่ามารดาเขาสวยสะพรั่ง ท่าทางไม่เหมือนหญิงสาวชาวบ้าน หากพ่อของเขาไม่ซื้อก็คง ‘ฉุด’ มา
“ข้าไม่ได้ฉวยโอกาสกับแม่เจ้า หากนางไม่สนใจ ไฉนเลยแม่เจ้าที่เย่อหยิ่งเพียงนั้นจะชายตามองข้า” บัดนี้เมื่อนึกย้อนไปแล้วว่ากันตามตรงเขาก็ไม่มั่นใจนักว่าหากไม่เกิดเรื่องเช่นนั้น ภรรยาจะยังยินดีแต่งงานกับเขาหรือไม่
ตอนนั้นเขาใช้บางวิธีเพื่อป้องกันไม่ให้ภรรยาหนีหายไป…
“ตอนนี้นางสร่างสวยและยังอารมณ์ร้ายไปบ้าง แต่นางก็มีลูกกับท่านหลายคน ทั้งยังหาเงินเข้าบ้านได้มาก ส่งเจ้าเจ็ดไปเล่าเรียน จนตอนนี้ครอบครัวเราเป็นหนึ่งในบรรดาบ้านใกล้เรือนเคียง หากเกิดเรื่องเช่นนี้กับครอบครัวอื่นจะไม่ยินดีสุดซึ้งหรือ?” จูเอ้อร์คิดว่าบิดาย้อนนึกถึงอดีตแล้วไม่พอใจมารดาจึงช่วยพูดให้นาง
ลูกชายกับสามีต่างบทบาทกัน มาตรฐานการมองผู้หญิงย่อมต่างออกไป
เขายอมรับหลิวซื่อไม่ได้ แต่หากบิดาไม่พอใจมารดาเพราะเรื่องพรรค์นี้เขากลับไม่สบายใจ
“ใครจะกล้าไม่พอใจแม่เจ้า นางได้เอา
