“ยอดฝีมือผู้นั้น ต้องการครอบครองตราผนึกมารที่อยู่ในมือศิษย์น้อง มันจึงกลัวว่าหากข้าตกตายไปเพราะการทรมานของตระกูลราชวงศ์ จะทำให้ศิษย์น้องข้าตื่นตัวและเลือกที่จะซ่อนตัวให้มิดชิดกว่าเดิม…เช่นนั้นยอดฝีมือผู้นั้นจึงช่วยเหลือข้าออกมา และกล่าวย้ำเตือนฮ่องเต้ฝูเฟิงไว้ชัดเจน ว่าอย่าได้บังเกิดความคิดแตะต้องข้าอีก…”
พอได้ยินวาจาเล่าความของป๋ายลี่หง ซือถูหัง ซือถูฮ่าวและคนอื่นๆของตระกูลซือถูอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจไปพักหนึ่ง
เช่นนี้ก็ได้หรือ?!
“เป็นยอดฝีมือลึกลับที่ร้ายกาจนัก…แต่นับว่าโชคดีแล้วจริงๆที่ท่านปรมาจารย์ป๋ายลี่ได้รับความช่วยเหลือจากยอดฝีมือลึกลับเช่นนี้ หาไม่แล้วคงมิอาจกลับมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้”
อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลวือถูกล่าวออกพร้อมถอนหายใจ
ไม่อาจกลับมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้?
ได้ยินวาจานี้ของอาวุโสตระกูลซือถู ป๋ายลี่หงอดไม่ได้ที่จะแค่นคำเย้ยเยาะในใจ
