ในขณะที่ทุกคนยังเสียขวัญทำอะไรไม่ถูกกับการตายของฮั่วจิน ไม่ทราบเป็นผู้ใดที่ร้องตะโกนออกมาคนแรก เสียงตะโกนยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังนัก
หลังจากเสียงดังกล่าวดังจบลง ใจทุกผู้คนล้วนถูกความสิ้นหวังหวาดกลัวกัดกินทันที
และครู่ต่อมาก็ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้นำในการวิ่งหนีออกไปคนแรก แต่กลุ่มอาวุโสของตระกูลราชวงศ์เริ่มแยกย้ายปานผึ้งแตกรัง แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะหนีไป
อาวุโสบางส่วนนั้นยืนขาตายอยู่กับที่เพราะถูกความกลัวครอบงำเกินกว่าจะมีเรี่ยวแรงทำอะไรได้ไหว เพราะมันรู้ดีว่าไร้ประโยชน์ที่จะหนีภายใต้สายตาของยอดฝีมือที่ซ่อนตัวในความมืดคนนี้
พวกมันนับเป็นกลุ่มคนที่มีความคิดและฉลาดเฉลียว รู้ดีว่าการหนีไป ก็แค่การเร่งเวลาตายให้เร็วกว่าเดิมเท่านั้น…
อย่างไรก็ตามพอพวกมันเห็นว่าผู้คนที่แยกย้ายกันหลบหนี กลับไม่มีใครถูกฆ่าตายสักคน พวกมันก็เริ่มบังเกิดความคิดอื่นในใจ หลังจากนั้นพวกมันก็กระทำเหมือนคนอื่น เร่งรีบแยกย้ายกันหลบหนีเช่นกัน
เพียงเวลาแค่ไม่ถึงลมหายใจ เหล่าอาวุโสของตระกูลราชวงศ์ก็แยกย้ายกันหลบหนีไปหมด คงเหลือก็แต่เพียงทหารที่มีพลังฝึกปรือต้อยต่ำเท่านั้น พวกมันได้แต่หันหน้ามองตากันเอง แต่ไม่มีใครกล้าลงมือทำอะไร
จนเมื่อมีทหารยศสูงกว่าออกนำ ทั้งหมดจึงค่อยวิ่งไล่ตามกันไปจนหมด
เพียงเวลาแค่ไม่นาน ก็หลงเหลือแต่ป๋ายลี่หงที่ยืนอยู่บนทางเดินเพียงลำพัง
