หลังจากได้เห็นพลังฝีมืออันร้ายกาจของยอดฝีมือที่น่าจะบรรลุขอบเขตเซียนขัดเกลาที่ลอบคุ้มครองในความมืด ป๋ายลี่หงพลันบังเกิดความมั่นใจขึ้นหลายส่วน ก้าวอาดๆไปตามทางมุ่งหน้าสู่ประตูใหญ่ของวังหลวงอย่างสง่าผ่าเผยไม่หวาดกลัวผู้ใดอีก
แต่มันรู้ดีว่าวาจาที่อีกฝ่ายกล่าวออกมานั้นเป็นแค่เรื่องที่ปั้นแต่งขึ้นเท่านั้น หากอีกฝ่ายคิดอยากได้ตราผนึกมารในมือศิษย์น้องของมันจริงๆ ไฉนต้องลำบากเสียเวลามาช่วยมัน ไม่เอาไปจากศิษย์น้องมันแต่แรก?
แต่จะอย่างไรก็แล้วแต่ ด้วยตระหนักว่ามียอดฝีมือร้ายกาจระดับนี้คอยคุ้มกัน คราวนี้ป๋ายลี่หงยิ่งมายิ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจขณะเดินไปประตูใหญ่ของวังหลวง!
ยังดีที่ป๋ายลี่หงไม่ทราบว่าศิษย์น้องของมันเป็นคนฆ่าฮั่วจินเอง ไม่งั้นไม่รู้มันจะตกใจตายหรือไม่..
ป๋ายลี่หงแม้จะพอรู้ถึงความร้ายกาจของต้วนหลิงเทียนมาแล้ว แต่มันก็ไม่เคยคิดว่าพลังฝีมือในปัจจุบันของต้วนหลิงเทียนจะเทียบกับขอบเขตเซียนขัดเกลาได้ และยิ่งไม่คิดไม่ฝันว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่กลัวแม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเซียนขัดเกลาที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลราชวงศ์ กระทั่งผู้ที่บรรลุเซียนขัดเกลาขั้นสูงสุดอย่างอาจารย์อวิ๋นอะไรนั่น
ในขณะที่ป๋ายลี่หงก้าวอาดๆไปยังประตูใหญ่ ในที่สุดข่าวการตายของฮั่วจินก็ล่วงรู้ไปถึงหูของฮ่องเต้ฝูเฟิง!
ฮ่องเต้ฝูเฟิงเป็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมลายปักมังกร แลดูสง่างามน่าเกรงขาม มากบารมี
“ฮั่วจินตายแล้ว?”
