ตอนที่ทุกคนฟังถึงจังหวะที่จงกู้ฆ่าคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่อง อาวุโสระดับสูงหลายคนอดไม่ได้ที่จะโมโห “จงกู้นั่นมันช่างกล้านัก! มันกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไรถึงได้หาญกล้าฆ่าคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องเรา! ท่านผู้นำ คฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องมิอาจปล่อยให้จงกู้รอดมือไปได้!!”
วาจาท้ายประโยค ทั้งหลายยังหันไปมองย้ำกับฉีอี้เฉิง
“เรื่องนั้นมิจำเป็น…”
ทว่าฉีเสิ่นกลับส่ายหัวออกมาพร้อมกล่าว ดึงความสนใจของผู้คนไปอีกครั้งทันที และเมื่อเห็นว่าทุกคนหันมามองตัว ฉีเสิ่นจึงกล่าวสืบต่อ “หลังจากนั้นไม่นาน นายน้อยก็ลงมือฆ่าจงกู้ด้วยตัวเอง”
พอได้ยินเรื่องนี้ โทสะของเหล่าอาวุโสจึงคลายลงทันที
หากเป็นปกติ ตอนนี้พวกมันคงต้องกล่าวสรรเสริฐนายน้อยขึ้นมาแล้วแน่แท้
อย่างไรก็ตามพอพวกมันนึกถึงสภาพของฉีจิ้ง จึงไม่มีใครคิดจะกล่าวอะไรออก
“ว่าต่อไป”
ฉีอี้เฉิงกล่าวเร่ง
หลังจากนั้นฉีเสิ่นก็เล่าถึง ลี่เฟิง รวมทั้งเรื่องที่ลี่เฟิงฆ่าคนของคฤหาสน์ฟ้าลิ่วล่องไป 2 คน และหนึ่งในนั้นก็คือฉีค่ารหลานชายคนเดียวของมัน
ต้องกล่าวเลยว่าขณะเล่าใบหน้าฉีเสิ่นเผยความโศกเศร้าอาลัยไม่น้อย
ฉีค่านจะอย่างไรก็คือหลานชายที่มันฝากความหวังทั้งชีวิตเอาไว้
ครู่ต่อมาเพลิงแค้นในใจพลันปะทุออกมาอีกครั้ง ยากที่ฉีเสิ่นจะสงบลงได้อยู่นาน
“ลี่เฟิง ผู้ฝึกตนพเนจร?”
