ำร้ายผู้อื่นนี้คงทำให้ในใจของคุณเกิดความกดดันอย่างมากเลยใช่ไหม?”
น้ำเสียงของเธอดูสบาย ๆ ราวกับมีมนต์ประหลาดที่มองไม่เห็นทำให้ผู้คนละทิ้งความระมัดระวังโดยไม่รู้ตัว
“?” ผูเหมี่ยวสับสน
ผู้ร้ายวางยาพิษคือไช่ไห่เหยียนคนนี้ที่กำลังอยู่ตรงหน้าเราไม่ใช่เหรอ?
ทำไมฟังไปฟังมากลับกลายเป็นว่าคนร้ายตัวจริงเป็นคนอื่นล่ะ?
เขากลั้นหายใจและตั้งสติ พยายามไม่บุ่มบ่ามไปขัดจังหวะเฝ่ยไป๋ลู่เข้า
เฝ่ยไป๋ลู่ยืนขึ้นและรินน้ำ แล้ววางแก้วในมือให้ไช่ไห่เหยียน “คุณควรเพิ่มความชุ่มชื้นให้ปากหน่อยนะคะ เพราะมันแห้งและเป็นขุยแล้ว”
ไช่ไห่เหยียนจ้องมองแก้วน้ำอย่างว่างเปล่า อุณหภูมิอันอบอุ่นของน้ำขับไล่ความเย็นบนฝ่ามือเธอออกไป ทำให้ดวงตาขึ้นสีเรื่อ
เธอเงยหน้าขึ้นมองเฝ่ยไป๋ลู่ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเศร้า “ฉัน… ฉันช่วยไม่ได้ และฉันไม่อยาก…”
“ถ้าคุณถูกบังคับ หากคุณสารภาพเสียตอนนี้ โทษที่จะได้รับย่อมเบาลงนะครับ” ผูเหมี่ยวสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ และเขาพูดขึ้นในเวลาที่เหมาะสม ผู้ชายคนนี้ดูดีในเครื่องแบบ เขาดูน่าเชื่อถือ และทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัย “การหลับหูหลับตาเชื่อฟังมีแต่ทำให้คนอื่นตกลงอยู่ในอันตราย ดังนั้นการนำตัวคนบงการคุณมาดำเนินคดี จะทำให้คุณปลอดภัยมากกว่านะครับ”
ไช่ไห่เหยียนปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด “ฉันก็อยากโทรหาตำรวจเหมือนกัน แต่ลูกสาวของฉันอยู่ในมือเขา ฉันช่วยไม่ได้! ถ้าฉันไม่ทำตามที่คนคนนั้นพูด
