สามคำนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงเต็มที
หลี่ซื่อพลันทักท้วง “เป็นไปไม่ได้! พี่รอง แม้ว่าพี่สะใภ้รองจะอารมณ์ร้ายไปบ้าง แต่นางไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นั้นลับหลังท่าน นางทุ่มเททั้งใจให้กับครอบครัว…”
“ท่านเข้าใจผิดหรือเปล่า” จูอู่เอ่ยสำทับ “พี่รอง ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ควรรักษานางก่อน นางฟื้นขึ้นมาค่อยถามให้กระจ่าง คาดเดาไปเองก็เปล่าประโยชน์ หากเข้าใจผิดจริงท่านจะได้ไม่ทำร้ายพี่สะใภ้รอง”
“ข้าไม่ได้เข้าใจผิด ข้าเห็นด้วยตาตนเอง” จูเอ้อร์ไม่กล้าสบตาใคร “ตอนนั้นพี่สะใภ้ใหญ่ น้องสะใภ้สี่ กับน้องสะใภ้ห้าก็อยู่ด้วย”
คราวนี้หลิ่วซื่อและหลินซื่อที่ถูกลากมาเกี่ยวข้องด้วยยิ่งตกใจ “เราอยู่ด้วยหรือ!”
“วันที่พี่สะใภ้รองของเจ้าคลอดลูกแล้วท่านหมอมา…” เขาเอ่ยอึกอัก “แตะตัวหลิวซื่อ”
ทันใดนั้นทั้งหลิ่วซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อถึงกับพูดไม่ออก
เพื่อ ‘รักษา’ หลิวซื่อในตอนนั้น พวกนางไม่ได้สนใจสิ่งใด จึงปล่อยให้หมอชาวบ้านลงมือรักษาทันที
ตอนนั้นพวกนางหัวหมุนและสติแตกจนไม่ทันได้สังเกตว่าจูเอ้อร์เข้ามาในห้อง
เมื่อจูเอ้อร์กล่าวถึงเรื่องนี้ พวกนางก็พลันนึกได้ ให้ตายเถิด! เราเผลอทำเรื่องร้ายด้วยประสงค์ดีไปแล้วไม่ใช่หรือ?
แต่จะทำอย่างไรได้
ด้านหนึ่งคือความเป็นความตายของพี่สะใภ้รอง อีกด้านคือการแบ่งแยกสำคัญระหว่างชายหญิง ไฉนเลยพวกนางจะเลือกได้
ตอนนั้นเองที่จูต้ากับจูอู่รู้ว่าจูเอ้อร์ไม่ได้อยากเห็นหลิวซื่อบาดเจ็บ เพียงแต่คนที่พวกเข
