อาการคลอดลูกยาก เจ้ากลับเห็นว่าพวกเขาสวมหมวกเขียวให้เจ้าหรือ?”
จูเอ้อร์อธิบายว่า “ตอนนั้นหลิวซื่อนอนอยู่ที่นี่ทั้งที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย นางถูกมองและแตะต้องตัว…”
“หุบปาก!” เย่อวี๋หรานตะคอก “หากเป็นอย่างที่เจ้าพูด ตอนที่ข้าบาดเจ็บอยู่ที่เมืองผู่โซ่วแล้วให้ท่านหมอไป๋หลี่น้อยกดคลำรักษาให้ ข้าต้องวิ่งชนกำแพงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของข้าหรือไม่ ถึงจะไม่เป็นการสวมหมวกเขียวให้พ่อเจ้า!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา อย่าว่าแต่จูเอ้อร์ที่ประคองตัวไม่อยู่ แม้แต่จูต้า หลิ่วซื่อ และจูปาเม่ยยังทนไม่ไหวและรีบคุกเข่าลง
จูเหล่าโถวเพิ่งวิ่งเข้ามาในห้อง “…”
เหตุใดถึงกลายเป็นเรื่องของเขาได้!
เย่อวี๋หรานเหลือบมองเขาพอดีก่อนยิงคำถามออกมา “จูฮ่าวชี่ มานี่ เจ้าคิดว่าข้าสวมหมวกเขียวให้เจ้าหรือไม่?”
เขาอ้ำอึ้งคล้ายไม่กล้าตอบคำใด
เขาไม่ต้องการคิดว่าถูกสวมหมวกเขียวหรือไม่ เพียงรู้สึกว่าหญิงเฒ่าผู้นี้ไม่ได้ถือโอกาสนี้ ‘เล่นงาน’ เขาใช่ไหม ช่วงนี้เขาไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้กัน?
“ข้าถามว่าหากข้านอนบนเตียงแล้วท่านหมอไป๋หลี่น้อยไม่รักษาให้ แม้มันอาจไม่ทำให้ข้าตายแต่ก็อาจลุกนั่งไม่ได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับรักษาขาให้เดินได้ดังเดิม… เช่นนั้นแล้วข้าปล่อยให้เขารักษากระดูกที่หักโดยไม่ให้แตะตัวเลยเพราะเป็นคนดี เมื่อไม่ได้จับก็อธิบายไม่ได้ เขาจึงต้องจับเอวข้า เช่นนั้นถือว่าข้าสวมหมวกเขียวให้เจ้าหรือไม่?”
“เอ่อ… ไม่ใช
