หลังจากได้ยินสิ่งที่หลิวหงกวงพูด หน้าฉีเสิ่นก็เปลี่ยนไปใหญ่หลวง!
หากเริ่นจงกับหลิวหงกวงกลุ้มรุมมันเพื่อตัดแขนจริงๆ สมควรง่ายดายนัก…
ต่อให้มันคิดหนีก็หนีไม่พ้น!
“พวกท่านทั้ง 2 มิคิดว่าจะทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตเกินไปหน่อยหรือไง?”
ฉีเสิ่นกล่าวถามออกมาเสียงเย็น
หากแต่เริ่นจงกับหลิวหงกวงไม่คิดต่อรองอะไรกับมันอีก เพียงมองมันอย่างเย็นชา
เห็นเช่นนี้ฉีเสิ่นก็รู้ดี ว่าแขนหนึ่งข้างของมันยากจะรักษาไว้ได้แล้ว
จังหวะนี้ฉีเสิ่นรู้สึกอับอายนัก หากแต่มันไม่มีทางเลือกอื่น
“พวกเจ้าทั้ง 2 เรื่องนี้ข้าฉีเสิ่นจักจำเอาไว้!”
ฉีเสิ่นมองเริ่นจงกับหลิวหงกวด้วยสายตาอาฆาต เมื่อรู้ดีว่าแขนข้างหนึ่งยากรักษามันก็กล่าวออกมาเสียงเย็น “ข้าตัดแขนตัวเองข้างหนึ่งได้ แต่ให้ข้าขอขมาต่อมัน เป็นไปไม่ได้!!”
หลังกล่าวจบคำ ฉีเสิ่นก็ยกมือขวาขึ้นมาเรียงนิ้วติดชิดปานมือดาบ ก่อนจะสะบัดตัดแขนซ้ายตัวเองทิ้งทันที!
หลังจากที่มันตัดแขนซ้ายตัวเอง มันก็พุ่งมือขวาออกไปหมายเก็บแขนซ้ายกลับมา ทว่าตอนนี้เองเริ่นจงกับหลิวหงกวงพลันพุ่งร่างออกมาลงมืออย่างพร้อมเพรียง!!
เริ่นจงซัดพลังไร้สภาพขุมหนึ่งผนึกสะกดร่างฉีเสิ่นเอาไว้ให้ชะงักไปเสียจังหวะ
